|
|
ฉบับที่
18 กรกฎาคม 2531 "เรื่องสั้นกว่า" ทิวา สาระจูฑะ
|
 |
|
"เข้ามาได้" เสียงกังวานขึ้นเมื่อได้ยินคนเคาะประตู หนุ่มผอมบางเดินเข้ามายืนตรงหน้าโต๊ะทำงานชายร่างอวบอย่างเคร่งขรึม "ว่าไง?" เจ้าของโต๊ะถาม
ชายร่างอวบทำหน้าเบื่อหน่าย จ้องหน้าหนุ่มผอมบางแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เอาล่ะ ถ้ายังงั้นคุณมีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ไหมเล่า? ถ้ามีก็จัดการไปได้เลย ผมเชื่อมือคุณ แล้วอย่าลืมรายงานผล" "ครับผม วิธีใหม่ที่ผมคิดขึ้นกับทีมเทคนิคของเรา จะเป็นการติดตั้งตู้ระบบใหม่ จะซ่อนเครื่องยิงเลเซอร์ไว้สี่จุดที่เพดาน ซึ่งพร้อมจะยิงแสงออกมาทำลายทันที เมื่อมีการพูดเกินกำหนดเวลา และที่ดีกว่าอย่างเดิมคือ จะไม่เกิดภาพอุจาดตา ส่วนที่เหลือของมนุษย์หนึ่งคน จะมีเพียงขี้เถ้ากองเล็กๆ" ชายหนุ่มเล่าด้วยรอยยิ้มของความภาคภูมิใจ "และมันจะทำลายแต่สิ่งมีชีวิตเท่านั้น" "ทดลองได้เลย" ชายร่างอวบนั่งเอนในเก้าอี้นวมขนาดใหญ่บอก "แน่ใจแล้วเราค่อยประกาศเป็นทางการ ตอนนี้เงียบไว้ก่อน ไม่อยากให้มีปัญหาซ้ำซ้อนอีก" ......................................................................
กลางเปลวแดดระอุริมถนน มีคนสี่ห้าคนยืนเข้าแถวรออยู่หน้าตู้โทรศัพท์สาธารณะ รวมทั้งหนุ่มผอมบางที่แทรกตัวอยู่ในแถว เพื่อสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิด คนที่อยู่ในตู้โทรศัพท์ เป็นเด็กสาวร่างระหง เธอพูดพลางหัวเราะคิกคักด้วยท่าทีร่าเริง "คงโทรฯ หาแฟน" หนุ่มคิด "อีกนาทีเดียวเท่านั้น แม่คุณเอ๋ย" หนุ่มนึกในใจด้วยความรู้สึกตื่นเต้น สี่ห้าคนเริ่มมองเข้าไปในตู้อย่างอึดอัด ใครบางคนยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก "ฟี้บ!" เสียงแผ่วเบาดังขึ้นทันทีที่นาทีที่สามสิ้นสุด หูโทรศัพท์ร่วงลงมาห้อยแกว่งกวัดไปมา คนที่เข้าแถว แตกกระจายด้วยความตระหนก หนุ่มหัวเราะร่วนด้วยความปิติ รีบเปิดประตูตู้เข้าไปหยอดเหรียญ เท้าก็เขี่ยกองขี้เถ้าไปด้วย
หนุ่มผอมบางยืนถือหูโทรศัพท์ คล้ายกับโลกทั้งมวลอยู่ในกำมือของเขา ความสำเร็จของผลงานชิ้นนี้ ไม่เพียงแต่จะนำตำแหน่งที่ใหญ่โตขึ้น มาสู่เขา ชื่อเสียงของเขายังจะต้องได้รับการจารึก ลงในประวัติศาสตร์ของวิทยาการสมัยใหม่ และไม่แน่ ตำแหน่งผู้อำนวยการของไอ้อึ่งอ่างน่าเกลียดตนนั้น ที่เขาต้องยอมนบนอบต่อมันมาเนิ่นนาน "ท่านผู้อำนวยการเหรอครับ?" หนุ่มพูดเมื่อได้ยินสัญญาณจากปลายทาง "ผลที่ได้..." "ฟึ้บ!" เสียงแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง ทันทีที่สามนาทีสิ้นสุดลง |
|
