|
|
ฉบับที่
12 ธันวาคม 2532 "ลำนำ" ศุ บุญเลี้ยง
|
 |
|
ไกลออกไปจากเวิ้งน้ำกว้างใหญ่ที่เห็นอยู่เบื้องหน้า บนเทือกเขาที่สูงเสียดฟ้า แลลึกลับเพราะประดับไว้ด้วยสายหมอกและไม้ป่า วังน้ำลี้ลับที่ซ่อนตัวจากสายตามนุษย์ เป็นที่อาศัยอยู่ของ นางพญาวารีเทพ ลำน้ำทุกสาย ห้วย หนอง คลอง ละหาน ลำธาน บึง ย่อมมีที่มา และหยดน้ำทุกหยดที่หลั่งไหลมารวมกันนั้น ล้วนก่อเกิดมาจาก อำนาจแห่งนางพญาแห่งสายน้ำองค์นี้ นางเป็นเทพแห่งความชุ่มฉ่ำ ส่งทอดความเย็นสู่สรรพสิ่ง ด้วยสายน้ำให้ชีวิตได้ร่มรื่น และทุกๆ อณูแห่งชีวิตย่อมไม่อาจขาดการหล่อเลี้ยงจากธาตุน้ำ นางพญาวารีเทพมีบุตรชายอยู่ 1 องค์ ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น... แต่ลูกน้ำอาจไหลจนไกลเกิน... เจ้าชาย 'มหัพภาค' เติบโตบนความยิ่งใหญ่ของมารดา ใช้ความเป็นบุตรแห่งน้ำของตน อวดเก่งระรานไปทั่วทุกหัวระแหง ยามว่างแสร้งสำแดงฤทธิ์อำนาจ บันดาลคลื่นใหญ่ให้เรือแตก บางคราวก็เสกมนต์ ให้สหายปลา สหายจระเข้ดุร้าย ไล่กัดชาวบ้านร้านช่อง ที่อาศัยลำน้ำต่างๆ จนขวัญผวา แม้นางพญามารดาจะตักเตือนลงโทษ ก็ไม่เคยเข็ดหลาบ ยิ่งโตก็ยิ่งกำเริบเสิบสาน... ความเดือดร้อนของชาวประชาลุกลามจนเกินจะทนไหว ชาวบ้านเป็นทุกข์ บวงสรวงจนเทวดาร้อนเร่า นางพญาแห่งวารีเทพก็ร้อนใจในบุตรชาย จึงมีบัญชาให้เรียกตัว 'มหัพภาค' มาอีกครั้ง... "มารดาขอร้องเจ้าหลายครั้ง ทำไมยังไม่เลิกระรานผู้คน มหัพภาค คุกเข่าเบื้องหน้า แต่วาจากลับโต้เถียง
นางพญาแห่งความเย็นร้อนใจ จนสุดจะทน "เจ้าบังอาจเกินไปแล้ว มหัพภาค ถึงข้าจะรักเจ้าเพียงใด ก็ไม่อาจจะปล่อยให้เจ้ากำแหงไปกว่านี้ได้" มหัพภาครู้ฤทธิ์ของนางพญาดี คิดจะถอยหนี แต่ก็สายเกิน มนต์แห่งนางพญาวารี สะกดร่างบุตรของนางนิ่งอยู่ตรงหน้า "ข้าขอสาปให้เจ้ารับเคราะห์เสียบ้าง ขอให้ร่างของเจ้าเล็กลง" สิ้นคำ ร่างของมหัพภาค ซึ่งเคยแข็งแกร่ง ค่อยๆ เล็กลง เล็กลง ตามคำบัญชาของแม่ มหัพภาคผู้ถึงคราวเคราะห์ ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ร่างกายเหมือนถูกหลอม เล็กลง เล็กลง เล็กลง เล็กลง เล็กลง.... น้ำตาของนางพญาแห่งสายน้ำไหล นางพญากลั่นความรักในหัวใจที่มีต่อบุตร สาปส่งบุตรชายสุดที่รักด้วยความปวดร้าว นับแต่นี้ชีวิตของเจ้าจะต้องตกระกำลำบาก เจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้ก็เพียงแต่ในน้ำเน่าและในน้ำหมึกเท่านั้น... ทุกวันนี้เราจึงพบเห็น บุตรชายของนางพญาวารีเทพกลายเป็น 'ตัวลูกน้ำ' สืบเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่ในน้ำเน่าเหม็น หรืออยู่บนหน้ากระดาษ ร่วมกับตัวอักษรทั่วไป |
|
