ฝนตกรถติด... เกือบจะกลายเป็นสัจธรรมแห่งเมืองหลวงสำหรับผมไปแล้ว หากยามสายของวันนี้ แม้ฝนจะพรำ ... แต่นอกจากรถเมล์จะว่างแล้ว ถนนก็ยังว่างด้วย

หากเป็นผู้โดยสาย คงรู้สึกว่าเป็นโชคดี แม้ว่าจะขึ้นรถไปแล้วไม่ได้นั่ง ก็ไม่ต้องห้อยโหน หรือยืนเบียดเสียด แย่งพื้นที่วางเท้าและราวเหล็กกับใคร

รถแล่นฉิว... ละอองฝนเย็น ปะทะใบหน้าดำๆ ลูกพี่ของผมขับรถอย่างสบายใจไปเรื่อยๆ ไม่เร่งร้อนเหมือนทุกวัน... พนักงานเก็บค่าโดยสารอย่างผม พลอยรู้สึกสุนทรีย์ไปกับละอองฝนเย็น ถนนว่าง ความพอเหมาะพอควรของจำนวนผู้โดยสาร และลีลาการขับรถอันนุ่มนวลของลูกพี่ จนถึงป้ายรถเมล์ป้ายหนึ่ง ซึ่งมีผู้ต้องการลงและขึ้น...

เบาะยาวท้ายรถ มีทั้งชายหนุ่มและไม่ใคร่หนุ่มนัก นั่งกันแบบหลวมๆ อยู่เพียง 4-5 คน ผมส่งสายตาไปยังเนื้อที่ ที่ควรยังเหลืออย่างสุภาพ.... พวกเขาขยับตัวให้ความร่วมมืออย่างเต็มใจ ผมเดินไปสะกิดและชี้เชิญคุณน้าผู้หญิง ซึ่งเพิ่งขึ้นมาจากป้ายนั้น โดยหน้าที่ และความรู้สึกสุนทรีย์ที่มี

เธอมองตามมือของผม แล้วเมินกลับอย่างไม่สนใจ... ไม่แม้จะสบตา หรือส่ายหน้าปฏิเสธ ผมเดินกลับมาที่บันไดด้านหลัง รู้สึกว่าผู้ชาย 4-5 คนบนเบาะยาวนั้น ดูตัวเล็กลีบลงเท่ามด ส่วนตัวผม เหลือเท่าลูกมดในบัดดล

รถว่างคันนี้ ดูแน่นเอี้ยดด้วยความอึดอัด...

ผมแน่ใจเหลือเกินว่า ผมคงไม่ใช่ลูกมดตัวแรกในเหตุการณ์เช่นนี้... ต่างกันก็เพียง มดตัวอื่นๆ แค่ทนเขินเอาแค่ชั่วป้ายรถเมล์เดียว ก็แอบลงไปร้องไห้ได้แล้ว แต่ลูกมดที่มีหน้าที่เก็บค่าโดยสารอย่างผมสิ....

ลูกพี่ครับ เมื่อไหร่จะถึงอู่เสียที

แรงบันดาลใจจาก "รถเมล์เวิ้งว้าง"
โดย ยังดี วจีจันทร์