ผมเป็นหนุ่มเมืองกรุง
ชอบมุ่งอยู่กับงาน
พอถึงรุ่งเช้า
ก็ก้าวเท้าออกจากบ้าน
ผมไม่รวยไม่จน
เป็นคนพอมีกิน
จึงต้องหาทรัพย์สิน
เอาไว้กินเจือจาน
ผมก็มีพอใช้
ฟังจากที่ใครๆ
เข้าได้เล่ากล่าวขาน
แต่เท่าที่เกิดมา
ยี่สิบห้าฤดูฝน
ยังอับด้อยถอยจน
คนชื่นชูคู่ดวงมาน

เขาพูดอ่อนซ่อนคม
ผมก็ไม่รู้แจ้ง
เขาพูดดำให้เป็นแดง
ผมก็แดงตามท่าน
ออกซื่อสัตย์ขนาดนี้
เป็นคนดีพอใช้
แต่ยังไม่พบคนถูกใจ
จนกระทั่งวันวาน
พบสาวเหน้าหนึ่ง
ว่าสวยซึ้งก็ไม่ถึงขั้น
ดูๆ ก็อย่างงั้น
แต่ยิ้มนั้นหว๊าน... หวาน
ยิ้มทีดั่งโลกแย้ม
พวงแก้มอิ่มใส
ตาพริ้มเหมือนยิ้มให้
โปรยไปดุจให้ทาน

ร่ำเรียนมาก็ใช่น้อย
ความรู้ไม่ด้อยอัตคัต
แต่วิชารักปฏิบัติ
เหมือนเด็กพึ่งหัดเขียนอ่าน
อาศัยสูตรเคมีใด
จึงจะจับใจเจนจบ
วิชาบังคับหรือสมทบ
มาบวกลบคูณหาร
วันนั้นตั้งใจมั่น
จะรู้จักกันให้จงได้
แต่มีเหตุเป็นไป
ผมตื่นสายเกินการณ์
จึงไม่พบสบเธอ
แต่ช่างเถอะต้องไม่ท้อ
ลูกผู้ชายนะครับพ่อ
ต้องหมั่นถ่อก่อสาน