ดึกสงัด สายลมกรรโชกแรง เสียงหมาเห่าหอนกันขรมเหมือนกับเกิดมาไม่เคยหอน ทะเลสาบพลิ้วด้วยระลอกคลื่น เหล่าฝูงปลากำลังหลับอุตุ มีเพียงปลาหมอโอมานตัวเดียวที่ยังคงตื่นอยู่ เพราะถูกบ่นว่านอนกรนเสียงดัง ทันใดนั้น ปรากฏเงาตะคุ่มของร่างๆ หนึ่ง จากหลุมศพข้างๆ ทะเลสาบ คงไม่ต้องบอกว่าเป็นใคร เพราะนี่มันตั้งภาค 37 เข้าไปแล้ว ใช่ มันคือเจสัน... เจสันคืนชีพ ทั้งปี

เช้าแล้ว เช้าวันศุกร์ที่ 13 ซะด้วย ทะเลสาบอันเงียบสงบกลับอึกทึกขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง จากกลุ่มวัยรุ่น 5 คน ไมค์ จูดี้ ป๊อก ติ๋ง และสมศักดิ์

"วันนี้ มันศุกร์ที่ 13 นะ พวกแกอย่าไปแถวทะเลสาบนั่นอย่างเด็ดขาด"

ชายแก่เจ้าของบาร์เล็กๆ พูดอย่างเบื่อหน่าย เพราะเตือนมากี่ภาคต่อกี่ภาค ยังไม่มีใครเชื่อ

และครั้งนี้ก็ไม่มีใครเชื่ออีก

เวลาทุ่มตรง ทุกคนจัดข้าวของเข้าที่ในกระท่อมเล็กๆ ริมทะเลสาบ

"เฮ้! พวกแกรอเดี๋ยวนะ ฉันจะออกไปเอาปากกา สงสัยจะทำตกแถวห้องน้ำ เมื่อกี้นี้" ไมค์พูด

"ปากกาหรือไมค์ เอาของฉันไปใช้ก่อนสิ" สมศักดิ์ยื่นปากกาบิกด้ามเหลืองอมหนองให้ พร้อมกับรอยยิ้ม

"ไม่ๆ สมศักดิ์ ปากกาของแกไม่มีรูปหมีแพนด้า"

แล้วไมค์ก็ออกตามหาปากกาอย่างใจจดใจจ่อ ทางไปห้องน้ำนั้นเดินไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว แต่ไอ้ไมค์หายไปเป็นชั่วโมง

"นี่ป๊อก ฉันว่าไมค์น่าจะกลับมาแล้วนะ เราออกไปตามเขาเอาไหม" จูดี้รู้สึกถึงความผิดปกติ แต่ป๊อกไม่สนใจ ยังคงนั่งถักโครเชท์อย่างเพลิดเพลิน

"ป๊อก... โธ่เอ๊ย ฉันออกไปดูเองก็ได้ย่ะ" จูดี้พูดเสียงแดกดัน

"เดี๋ยว จูดี้ ฉันกับสมศักดิ์จะไปด้วย" ติ๋งเสนอ

"โอเค ไปด้วยกันเลย ทิ้งไอ้บ้านี่ไว้คนเดียวเถอะ"

ทั้งสามช่วยกันตามหาไมค์อย่างถี่ถ้วน

"ติ๋ง สมศักดิ์ มาดูนี่สิ" จูดี้ตัวสั่น ชี้ให้ดูวัตถุทรงกลมคล้ายหัวคน

"หัวคนหรือเปล่าวะเนี่ย" ติ๋งเสียงกระเส่า

"หัวคน... พวกนายจะบ้ากันใหญ่แล้ว ลูกฟุตบอลชัดๆ ถึงแม้ว่ามันจะมีหนวดก็เหอะ" ว่าแล้วสมศักดิ์ก็หยิบขึ้นมาเคาะเล่น

"59... 60... 61" สมศักดิ์เคาะไปนับไปอย่างเพลิดเพลินจนครบร้อย จูดี้กับติ๋งช่วยกันปรบมือกราวใหญ่

"ไม่นึกเลยว่าสมศักดิ์จะเล่นฟุตบอลเก่ง" ติ๋งยิ้มอย่างชื่นชม "เรามาเล่นตะกร้อวงกันดีกว่า"

ทางด้านนายป๊อก ซึ่งนั่งถักโครเชท์อย่างใจจดใจจ่อ เพื่อหวังจะชิงแชมป์โครเชท์ ในศึกมุมน้ำเงินที่ลุมพินี พลันมีมือลึกลับ ตะปบที่บ่าของป๊อกอย่างแรง

"อย่ายุ่งน่า ฉันไม่สนหรอก ชีวิตของฉันมีแต่โครเชท์เท่านั้น"

ด้วยความหมั่นไส้ในสำนวนของเจ้าป๊อก เจ้ามือลึกลับเลยจัดการรัดคอเจ้าป๊อกด้วยไหมพรม ขาดใจตายแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นเอง

ส่วนตะกร้อวงรอบดึกนั้น เล่นกันจนหอบซี่โครงบานถึงจะยอมเลิก

"ไปเก็บบอลมาสิ" สมศักดิ์ชี้ไปทางริมทะเลสาบ แถวข้างๆ ห้องน้ำ

จูดี้กับติ๋งวิ่งไปเก็บกลับมา 2 ลูกด้วยกัน

"เฮ้ย! กลายเป็น 2 ลูกได้ไงวะ" สมศักดิ์ตะลึง

"ว้าก! นี่มันหัวไอ้ไมค์โว้ย ช่วยด้วยๆ" ติ๋งโยนหัวของเจ้าไมค์ ลอยละลิ่วไปทางสมศักดิ์ ด้วยอารามตกใจ สมศักดิ์ตีลังกาเตะ แบบจักรยานอากาศ ส่งหัวของเจ้าไมค์ลอยเข้าประตูห้องน้ำอย่างสวยงาม จูดี้กับติ๋งยืนปรบมือให้อีกพักใหญ่

"พระเจ้าช่วย ชายแก่คนนั้นพูดถูก เจสันฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกแล้ว" สมศักดิ์ทำท่าทางแบบใส่อารมณ์เต็มที่ เท่พอประมาณ

"เออ แล้วเจ้าป๊อกล่ะ" ติ๋งโพล่งขึ้น "อยู่คนเดียวด้วย เสร็จแน่"

บรรยากาศแห่งความกลัวแผ่เข้าปกคลุม สมศักดิ์กุมมือของติ๋งไว้เพื่อให้ความอบอุ่นใจแก่ติ๋ง และติ๋งสะบัดมือ

"ลูกเสือที่ดีต้องไม่จับมือขวา" ติ๋งยื่นมือซ้ายออกมาจับมือซ้ายของสมศักดิ์

"ฮือๆ ดี้กลัว" จูดี้เริ่มกระแดะ

"ไม่ต้องกลัวหรอก เรื่องฆาตกรรมพวกนี้ ส่วนมากผู้หญิงรอดนะ" ติ๋งให้ความเห็น และเริ่มคิดว่าตัวโชคดีที่เกิดเป็นผู้หญิง ถ้าไมค์เป็นผู้หญิง คงไม่ตายอย่างอนาถอย่างนี้ อย่างน้อย แม้จะโดนตัดหัว หัวก็ยังพูดจาได้รู้เรื่อง

กล่าวถึงเจสัน หลังจากฆ่าไปได้สองศพ แต่ดูเหมือนมันยังจะไม่สะใจ

"บางภาค กูเล่นเป็นร้อย" มันถ่มน้ำลาย "แล้วภาคนี้แค่สองจะพอเรอะ ต้องเอาอีกๆ โฮ่ๆๆ!"

ติ๋ง จูดี้ และสมศักดิ์ ตัดสินใจกลับกระท่อมริมทะเลสาบ ทั้งสามเดินตัวสั่น เกาะกันแน่น โดยเฉพาะติ๋งนั้นตัวสั่นวัดได้ 6.7 คลื่นความสั่น และรู้สึกว่าจูดี้จะโดนรุมเกาะ

"ระวังบ่อน้ำข้างหน้านะ" สมศักดิ์ร้องเตือน แต่ช้าไป เพราะติ๋งมัวแต่เหลียวซ้ายแลขวา ระวังเจ้าเจสัน เลยตกบ่อน้ำตาย...

จูดี้และสมศักดิ์ตะลึง

"มันฆ่าพวกเราเกือบหมดแล้วนะจูดี้" สมศักดิ์รำพึง "ถ้าเจ้าป๊อกเสร็จอีก ก็รวมเป็นว่า มันฆ่าพวกเราไปแล้ว 3 คน"

"ผิดจ้ะ ถ้าเจ้าป๊อกเสร็จก็แค่ 2 คน ไอ้ติ๋งมันโง่เดินตกบ่อน้ำตายเองต่างหากย่ะ"

สมศักดิ์พยักหน้ารับ และสัญญาว่าวันหลังจะไม่นับผิดอีก

ทั้งสองกลับถึงกระท่อม ตามความคาดหมาย เจ้าป๊อกนอนตายคาไหมพรมถักโครเชท์นั่นเอง

"น่าเสียดาย ไม่น่ารีบตาย" จูดี้ทำเสียงปลง "ถ้าอยู่อีกหน่อย ก็ได้เสื้อเด็กอ่อนตัวหนึ่งแล้ว" ว่าพลางถักเสื้อเด็กอ่อนตัวนั้นต่อจนเสร็จเรียบร้อย

"เป็นไง สวยมั้ยสมศักดิ์" จูดี้อวด

เมื่อได้เสื้อเด็กอ่อนมาตัวหนึ่งแล้ว ทั้งสองเริ่มเก็บของ เตรียมหนีจากที่นี่

แต่ทั้งสองช้าไปเสียแล้ว เจ้าเจสันมายืนจังก้าที่หน้าประตูแล้ว!

มันพังประตูเข้ามาด้วยฟอร์มเดิม คือหน้ากากโกล์ฮอคกี้น้ำแข็ง แต่ปีนี้รองเท้าผ้าใบแพง มันจึงใส่รองเท้าแตะแบบใช้นิ้วเท้าคีบแทน สันนิษฐานว่าคงซื้อมาจากสวนจตุจักรเป็นแน่

"พวกแกเสร็จฉันแน่ว่ะ โฮ่ๆๆ" มันพุ่งเข้ามา พร้อมฟาดขวานขนาดครอบครัว กะจะแบะหัวสมศักดิ์ แต่พลาดไปเฉี่ยวใบหู กระเด็นลอยไสว ดูพลิ้วสวยงามดี ส่วนจูดี้นั้นวิ่งเริ่ดซิ่งออกไปข้างนอกแล้ว ทิ้งให้สมศักดิ์ต้องหัวซุกหัวซุน หลบขวานของฆาตกรโรคจิตเพียงคนเดียว

เจ้าเจสันสบโอกาสเหมาะ สะบัดรองเท้าแตะตบหน้าสมศักดิ์ล้มคว่ำไป มันเงื้อขวานสับเต็มที่ แต่พลาดไปโดนนิ้วเท้าเปลือยเปล่าของตัวเอง กระเด็นเหมือนลูกชิ้นเด้งไม้ละ 1 บาท มี 4 ลูก

"รู้งี้ใส่แดสมาดีกว่า" มันบ่นพร้อมเงื้อขวานสับอีก คราวนี้ได้ผล แขนของสมศักดิ์ขาดกระเด็น เลือดกระจายท่วมถึงตาตุ่ม ขณะที่สมศักดิ์นอนดิ้นพราดๆ เจ้าเจสันฟาดขวานเข้าใบหน้าแตกกระจาย เลือดท่วมถึงสะเอว แลเห็นมันสมองลอยฟ่อง สมศักดิ์ตายเสียแล้ว...

ส่วนจูดี้ หลังจากวิ่งหนีไปนาน ก็ย้อนกลับมาพร้อมด้วยกระบองไม้ในกำมือ และเมื่อเปิดประตูเข้าไป จูดี้ถึงกระหยิ่มยิ้มย่อง เพราะเลือดที่ท่วมอยู่ถึงสะเอว แถมมันสมองลอยฟ่องเหมือนกับผักตบชวา ทำให้จูดี้ดูว่องไวกว่าเจ้าเจสันมาก เพราะพื้นเพเดิม จูดี้เป็นคนหัวหมาก

"เสร็จแน่ไอ้เจสัน ลุยน้ำแบบนี้ แม่ถนัดนัก" จูดี้ก้าวมาประจันหน้ากับเจ้าฆาตกรโรคจิตเจสัน มันไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไร เงื้อขวานจะฟันคอท่าเดียว แต่จูดี้หลบได้อย่างว่องไว "ต้องขอบคุณกอทอมอ" จูดี้คิดพร้อมเงื้อกระบอง ฟาดเจ้าเจสันได้กระจะๆ ทีหนึ่ง มันถอยหลังไปสองก้าว

"โอย... เสียเปรียบมันจริงๆ" เจสันบ่น

ในจังหวะที่เจสันเดินลุยน้ำอาดๆ จูดี้ก็ดักด้วยกระบอง

"เสร็จแน่ ไอ้โรคจิต นี่แน่ะๆๆๆๆ!" จูดี้หวดกระบองเข้าแสกหน้าของเจสัน ตามจำนวนไม้ยมก

เจสันนั้น ขณะนี้เนื้อตัวบวมตุ่ยเป็นคางคกไปแล้ว แต่จูดี้ก็ไม่ปรานีปราศรัย หวดเอาๆ จนไม่รู้ว่าใครโรคจิตกันแน่ จนเจ้าเจสันทนพิษบาดแผลไม่ไหว "แก... แกเก่งมาก" มันจับมือจูดี้เพื่อแสดงความยินดี แล้วก็ล้มฟุบแน่นิ่งไป

ส่วนจูดี้ หลังจากสังหารเจ้าเจสันได้ ก็รีบกลับหัวหมากในทันใด

วันรุ่งขึ้น ทะเลสาบคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เพราะต่างก็คิดว่าเจ้าเจสันได้สิ้นชีพไปแล้ว โดยลืมไปว่ามันตายแล้วฟื้นมา 36 ภาคแล้ว จะฟื้นอีกสักภาคหนึ่งไม่ได้รึยังไง ว่าแล้วหลุมศพของเจสันก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เจสันคืนชีพอีกแล้ว

"ขอเล่นอีกแค่หมื่นกว่าภาค แล้วจะไม่ฟื้นแล้ว สาบาน"
เป็นเสียงแว่วจากหลุมศพของฆาตกรโหดโรคจิต นามเจสัน...