<< ย้อนอ่านตอนที่แล้ว

ผู้บุกรุกในชุดดำที่แฝงเงาราตรี เข้ามายังโรงเรียนประจำ ทรุดตัวลงนั่งดูรูปโป๊จนเพลิดเพลินอยู่บนสันหลังคา ลืมความเจ็บปวดที่ถูกมีดสั้นที่แขนโดยสิ้นเชิง

ภาพแต่ละภาพคือนางงามร่างกายเปลือยเปล่า สวยงามดั่งนางทิพย์อักษร ให้เกิดไปเกิดมาอีกสิบชาติ มันก็ไม่มีทางได้เห็น มันจึงจ้องมองน้ำลายไหลยืด กัดเล็บตัวเองจนหมดทุกนิ้ว จึงเริ่มกัดเล็บตีน

"เจ้าจงเพลิดเพลินกับภาพนารีเปลือยเปล่าเหล่านั้นให้พอโดยเร็ว ก่อนข้าจะส่งวิญญาณของเจ้ากลับไปทางไปรษณีย์อากาศ ...ฮะๆๆๆๆๆๆ เก๋ไหมคำพูดข้า"

แล้วบุรุษในชุดนอนฝรั่ง ฉายาผู้พิทักษ์โรงเรียน ก็ชักกระบี่ออก ปรี่เข้าหมายสังหารผู้บุกรุกให้เสร็จเสร็จไป แต่ยังมิทันลงกระบี่ ก็มีเสียงตวาดจากอาจารย์ใหญ่เตียงม้อดังมาจากเบื้องล่าง

"อย่าเพิ่งฆ่ามัน จับมันเอามาบีบขยุม... จนกว่ามันจะคายความลับออกมาว่า ใครใช้มันมาให้ขโมยเด็กนักเรียนประจำของข้า"

อาจารย์ใหญ่เตียงม้อ ปรากฏกายขึ้นด้วยชุดซานตาครอส

"ก็คงพวกที่ผู้ปกครองส่งมานำตัวลูกมันกลับ... ข้าว่าฆ่าเสียก็จะหมดปัญหา" ครูภูมิศาสตร์ ฉายาจอมดาบผู้พิทักษ์โรงเรียนประจำ ซึ่งทำหน้าที่แทนผู้ดูแล ซึ่งออกไปติดตามเซียนดาบจอมกตัญญู ที่หนีโรงเรียนไปเมื่อสองวันก่อน กล่าวแก่อาจารย์ใหญ่เตียงม้อ

"มีอีกไหม มีอีกไหม ฮิๆๆๆๆ ดีจัง" ผู้บุกรุกกระตุกกางเกงนอนผู้พิทักษ์โรงเรียนประจำ เพื่อขอรูปโป๊ดูอีก

"มีอีกไหม มีอีกไหม..."

"ทำตามที่ข้าสั่ง มิเช่นนั้นข้าจะบีบขยุมเจ้า" อาจารย์ใหญ่กล่าวเช่นนั้น แล้วจึงเดินกลับเข้าห้องไป

"ข้าไม่เคยได้แสดงฝีมือเลย ได้แต่สอนภูมิศาสตร์..." กล่าวเช่นนั้นแล้ว ผู้พิทักษ์โรงเรียนประจำก็ตบมือเรียกลิ่วล้อ มาจับตัวผู้บุกรุก ซึ่งดูรูปโป๊จนงอมแงมไป บีบขยุมสอบสวนต่อไป ส่วนตนเองนั้นเดินไปยังเด็กน้อย ซึ่งท่องสูตรคูณติดอ่างอยู่

"โรงเรียนบ้าอะไร สอนแต่สูตรคูณ" ผู้พิทักษ์กล่าวเบาๆ

ณ ตลาดเมืองฮุยกักฮ้อ

จอมดาบกตัญญูมองเห็นมารดาผู้อื่น แ ล้วอยากกตัญญูขึ้นมาจนขนลุกซู่

จอมดาบกตัญญูเห็นมารดาจูงลูกเที่ยวงานวัด แลซื้อน้ำเก๊กฮวยร้อนๆ ให้ลูกกิน เมื่อลูกปากพองหูตาเหลือก นางก็เข้าปลอบโยน เป็นภาพที่ทำให้จอบดาบปี่แป่กอคิดถึงมารดาตน และอยากกตัญญูขึ้นมาจนขนหัวลุก จึงปรี่ไปยังร้านขายยา จะซื้อยาแก้ไอน้ำดำไปฝากมารดา เพื่อแสดงความกตัญญู สหายสนิทผู้นั้นต้องดึงชายเสื้อรั้งไว้

"เจ้าจะทำอะไร จอมยุทธปี่แป่กอ"

"ข้าเห็นมารดาผู้อื่นแล้วคิดถึงแม่ข้าอีกแล้ว..." จอมดาบปี่แป่กอกล่าวเช่นนั้น แล้วทำท่าจะดีดกายเข้าร้านขายยาให้ได้ เพียงแต่จอมยุทธสายล่อฟ้า ผู้เป็นสหาย จี้สกัดจุดระงับความกตัญญูไว้ทัน

"นี่เจ้าจะบ้าหรือไง นี่ถ้าเจ้าทำท่ากตัญญูที่สาธารณะเช่นนี้ จะต้องมีใครประจักษ์แน่ว่า เจ้าคือเซียนดาบลูกกตัญญู ปี่แป่กอ... แล้วเมื่อนั้น ท่านผู้ดูแลจะมาลากคอเจ้ากลับไปท่องสูตรคูณในคุกใต้ดิน"

"จริงซิ คราวที่แล้วที่ข้าหนีโรงเรียน... ข้าถูกจับท่องสูตรคูณในคุกใต้ดินอยู่หลายเดือน จนแมลงสาบมันท่องให้หนูฟังได้เลยทีเดียว.. จริงสิ ข้าต้องระวังตัว อย่ากตัญญูจนออกนอกหน้า"

เซียนดาบปี่แป่กอนั้นหลบหนี 'ท่านผู้ดูแล' โดยการช่วยเหลือจากจอมยุทธดาบสายล่อฟ้า สหายสนิท โดยปลอมตัวเป็นสามัญชน เดินปะปนกับประชาชน มาถึงเมืองฮุยกักฮ้อ เมืองที่ปาท่องโก๋ตัวใหญ่ที่สุดในเมืองจีน และบางตัวเดินได้

ทั้งสองตระหนักดีว่า ท่านผู้ดูแลนั้น ฝีมือจับนักเรียนหนีโรงเรียนนั้นฉกาจยิ่งนัก หมาล่าเนื้อที่หิวโซยังจมูกมิไวเท่า ที่หนีหลุดรอดมาจากเมืองหางโจวมาได้ ก็นับว่าโชคมหันต์แล้ว จึงต้องระวังตัวทุกฝีก้าว

"ท่านผู้ดูแลฝีมือร้ายกาจนัก ดีว่าข้าใช้วิชาปลายนิ้วอสูรกาย แคะขี้มูกป้ายเสื้อมันจนเป็นคราบ จนขบวนดาบมันปรวนแปร จึงเอาตัวรอดมาได้" จอมดาบกตัญญูกล่าวด้วยสำเนียงหวาดกลัว ยามเมื่อสองสหายหยุดซื้อปาท่องโก๋ ที่ได้ชื่อว่าตัวใหญ่ที่สุดในเมืองจีน

"...ก็เจ้านั่นแหละ ไม่มาตามนัดที่เหลาสุรา ท่านผู้ดูแลถึงติดตามมาทัน ข้าเกือบเอาชีวิตมิรอด" จอมดาบกตัญญูกล่าว

"ข้าต้องขอโทษเจ้าอีกครั้ง..." จอมยุทธสายล่อฟ้ากล่าวเบาๆ

"เจ้าก็คงไปเกาะแกะจีบนารีที่ไหนอยู่ จนไม่ทันนัด... เกือบเสียการอีกน่ะซิ" เซียนดาบปี่แป่กอกล่าวตำหนิ

ทันใดนั้นปาท่องโก๋ตัวหนึ่ง ก็หล่นลงถูกเท้าจอมยุทธสายล่อฟ้าจนตีนบวม

"ปาท่องโก๋ที่นี่ ตัวใหญ่ล่ำลือจริงๆ" จอมยุทธสายล่อฟ้าเงยหน้าขึ้นพบกับ แม่นางฮุยขายปาท่องโก๋ ผู้มีใบหน้าน่ารัก ประดุจนางฟ้าขายปาท่องโก๋อยู่ในสวรรค์เทพวิมาน ชั้นซือแปกงเกาะกวงเหม็ง สวรรค์ดาวดึงส์

"แม่นางชื่อแซ่ใด ทำไมขายปาท่องโก๋จนมีใบหน้างดงามเช่นนี้... แล้วขายคู่ละเท่าไหร่ ทำไมปาท่องโก๋ตัวใหญ่จนตกทับตีนข้าบวม ..แล้วเตี่ยท่านอยู่ไหม..." จอมยุทธสายล่อฟ้าระล่ำระลัก

"เฮ้ย... ถามทีละข้อซิวะไอ้ตี๋" เสียงตวาดนั้นมาจากพี่ชายร่างยักษ์ ผู้ซึ่งปล้ำคนนวดปาท่องโก๋ขะมักเขม้นอยู่ข้างนางผู้นั้น เมื่อเห็นอาการผิดสำแดงของไอ้หนุ่มหน้าอ่อน ที่มีต่อน้องสาวตก เยี่ยงที่ประสบอยู่ทุกวี่วันก็ฉุนเฉียว บีบแป้งปาท่องโก๋จนแป้งร้องหงิงๆ

"ท่านเป็นใคร ทำไมถึงได้เจ้ากี้เจ้าการ มีหน้าที่นวดแป้งก็จงนวดไป ดีกว่าหาที่เจ็บตัว" จอมยุทธสายล่อฟ้าตะคอกกลับไป

"ข้าเป็นพี่ชายของแม่นางผู้นี้ เจ้าฟันน้ำนมยังขึ้นไม่ครบ อย่าได้เกาะแกะแทะเล็มน้องข้า เดี๋ยวข้าจะบีบเจ้าให้เหมือนแป้งปาท่องโก๋ชะตาขาดเหล่านี้" ว่าแล้วมันจึงบีบแป้งปาท่องโก๋อวดศักดาอีกแรงๆ สองที

"โอย... รีบหนีไปซะ รีบหนีไปซะ... โอย" แป้งปาท่องโก๋ร้องเตือนด้วยความหวังดี

"พี่ชาย.... เชอะ ข้าไม่เชื่อ หน้าเจ้าหนวดเครารุงรัง ไม่เห็นเหมือนแม่นางผู้มีหนวดเพียงผล็อมแผล็ม ดูชวนมอง น่ารักที่สุดในโลก" จอมยุทธสายล่อฟ้าชายตามองแม่นาง ผู้ซึ่งทอดปาท่องโก๋ขวยอายอยู่ มิได้สบตา ปาท่องโก๋ก็ใหญ่โตนัก แม่นางต้องอุ้มขึ้นจากกระทะ แต่ก็ด้วยอาการนุ่มนวลจนจอมยุทธสายล่อฟ้าอยากเป็นปาท่องโก๋เสียจริงๆ

"ข้าว่าเรารีบเดินทางกลับบ้านกันเถอะ ข้าอยากกลับไปซื้อยาแก้ไอให้มารดาเต็มทนแล้ว" เซียนดาบกตัญญูมองแป้งปาท่องโก๋ที่ถูกนวดหูตาเหลือก กล้ามของพี่ชายแม่นางนั้นก็ใหญ่โตเหมือนไม่ใช่คน คงเป็นด้วยนวดแป้งปาท่องโก๋มาตั้งแต่หนวดยังไม่ขึ้น ไม่สมควรเลยที่จะเอาชีวิตมาทิ้งเพียงหญิงงามคนเดียว

"ข้ายังไม่ได้ซื้อปาท่องโก๋สักตัวเลยแม่นาง ขายยังไงจ๊ะ" จอมยุทธสายล่อฟ้า กระเถิบใกล้แม่นางแก้มสีชมพูเข้าไปอีก

"ขายยังงี้ไงเล่า..." ขาดคำ พี่ชายแม่นางปาท่องโก๋ ก็ยกปาท่องโก๋ที่แม่นางเพิ่งอุ้มออกจากกระทะ ทุบหัวจอมยุทธสายล่อฟ้าจนลงไปชัก เมื่อจอมดาบกตัญญูจะเข้าปฐมพยาบาลช่วยเหลือ ก็ถูกพี่ชายแม่นางผู้นั้น ดึงตัวไปบีบเยี่ยมแป้งปาท่องโก๋ทั่วไป

แรงของมันช่างมหาศาลยิ่งนัก มิเช่นนั้นคงไม่อาจนวดแป้งปาท่องโก๋ตัวใหญ่ที่สุดในเมืองจีนได้

"ข้าบอกให้รีบหนีไปไกลๆ ก็ไม่เชื่อ"

"...น่าสงสาร"

"ใช่ น่าสงสารจริงๆ" แป้งปาท่องโก๋เหล่านั้น กล่าวกันด้วยความเห็นใจจอมดาบกตัญญู และสหายจอมเจ้าชู้

(มีต่อ)