ฉบับที่ 38 พฤษภาคม 2533 "ดอนเขียน" ดอนเขียน


ในบ้านนั้นมีคนตาย

ผู้ตายอยู่ในสภาพน่าสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยว แสดงความเจ็บปวดรวดร้าว มือข้างขวาบีบจมูกตัวเองจนขาดใจตาย

สารวัตรแม็คไคลสำรวจศพชายผู้นั้นแล้วกล่าวว่า

"ตายเพราะตดไม่หยุด"

จ่าแอนดรูว์นั่งลงดูอีกคนแล้วกล่าวเบาๆ ว่า

"ตดจนกางเกงขาด คงทนพิษบาดแผลไม่ไหว ขาดใจตาย"

สารวัตรให้จ่าแอนดรูว์หารอยนิ้วมือตามที่ต่างๆ

"ต้องเป็นฆาตกรรม ฆาตกรต้องจับให้เหยื่อกินถั่วลันเตาจนตดไม่หยุด"

"ทารุณที่สุดเพียงเพื่อ เพื่อฆ่าปิดปาก" จ่าแอนดรูว์กล่าว พลางเอาสารเคมีโรยมือจับลิ้นชัก หารอยนิ้วมือ

"แต่... ทำไมต้องถั่วลันเตา" จ่าแอนดรูว์สงสัยมาก เกาคางจนหนังกำพร้าเปิด เลือดไหลโกรก

"ทำไมไม่เอาหมอนข้างอุดจมูก เพราะหาหลักฐานก็ไม่ได้ ตำรวจต้องคิดว่าผู้ตายกอดหมอนข้างแน่นไป"

สารวัตรเดินดูรอบห้องอย่างไตร่ตรอง

"น่าคิด น่าคิด เหมือนรายเมื่อสองสามวันก่อน รายนั้น ผู้ตายถูกหมอนข้างฟาดกกหูสลบ และฝันว่าเป็นทาร์ซาน โหนเถาวัลย์ไปหาเจน ที่อาบน้ำให้คางคกป่าอยู่ แต่ที่โหนกลายเป็นสายไฟฟ้าแรงสูงนอกบ้าน ตายไปอีกราย"

"สังเกตว่าตายด้วยสาเหตุเดียวกันทั้งหมด คือตด" จ่าแอนดรูว์สรุป โรงผงวิทยาศาสตร์หารอยนิ้วมือบนหัวล้านสารวัตรแม็คไคล

"ไม่น่าใช่... นี่จ่า บนหัวชั้นจะมีลายนิ้วมือได้ยังไง ก็มาพร้อมกัน ไอ้โง่..." สารวัตรเหลือบไปเห็นรูปขาวดำตกอยู่ใต้โซฟา เขาหยิบขึ้นมาดู แล้วยิ้มที่มุมปาก จุดกล้องยาสูบ

เป็นฆาตกรรมรายที่สามแล้วในสองสัปดาห์ ผู้ตายทุกรายตายในลักษณะแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง และทุกครั้งเจ้าฆาตกร ก็ต้องทิ้งร่องรอยสำคัญไว้อย่างหนึ่ง คือรูปถ่าย

ทั้งหมดออกสืบสวนตามร้านถ่ายรูป

"จำได้ จำได้ ไอ้หมอนี่มันชอบถ่ายรูปตูดของมัน... สัปดนที่สุด" ช่างถ่ายรูปกล่าวกับสารวัตร

"มันบอกว่าจะเอาไปทำบัตรข้าราชการ" ช่างภาพเล่าแม่นยำ

"มันเอาหมวกสวมตูดมันเวลาถ่ายรูปด้วย" ช่างภาพเล่าไป พลางจัดท่าทางให้ลูกค้าที่มาถ่ายรูป

"เพราะฉะนั้นเรารู้ได้ทันทีว่ามันต้องไม่ใช่ข้าราชการ เพราะถ่ายรูปติดบัตรเขาห้ามสวมหมวก" ลูกค้าคนนั้นให้ความเห็น

"จริง" สารวัตรพูดคำเดียว

"จริง จริง... สารวัตรเฉียบจริงๆ" จ่าแอนดรูว์พลอยพยัก

"หรือว่ามันเป็นเกย์... นับถือตูดเป็นพระเจ้า" ลูกค้าจอมเสือกให้ความเห็นต่อ

สารวัตรมองรูปตูดสวมหมวกผูกไท ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์เพียงข้างเดียว อีกข้างเป็นสายตาเหม่อลอย

"หน้าตามันเป็นยังไง" สารวัตรถาม

"แก้มสีคล้ำ มีปานที่แก้มขวา และไม่เป็นริดสีดวง" ช่างภาพตอบ

"ฉันถามถึงหน้าตามัน ไม่ใช่ตูด"

"หน้ามันเหมือนตูดยังกับแกะ" ลูกค้าคนนั้นเสือกอีก สารวัตรแม็คไคลชักสงสัย จึงถามว่า

"ทำไมคุณถึงรู้เรื่องดีนัก"

"ก็ผมมาถ่ายรูปทุกวัน เกษียณแล้วไม่มีอะไรทำ อยู่บ้านก็เบื่อ เข้าผับก็เปลือง... คันทรีคลับก็แพง ไม่คุ้มค่าสมาชิก" พอดีช่างภาพเข้ามาจับหัวหมุนให้ได้มุมกล้อง เสียงดับกรุ๊บ ลูกค้าจอมเสือกคอพับไหลตกเก้าอี้ไป

สารวัตรแม็คไคลไปสืบสวนตามร้านถ่ายรูปอื่นๆ จึงรู้ว่าคนร้ายเปลี่ยนร้านถ่ายรูปไปเรื่อยๆ

จนมาถึงร้านหนึ่งในย่านตลาดนัดวันอาทิตย์ เจ้าของร้านบอกว่า มีคนมาถ่ายรูปตูดไปติดบัตรประชาชน พอเห็นตำรวจก็เลยวิ่งหนีไปเมื่อครู่นี้เอง

"กำลังเม็คอัพตูดยังไม่ทันเสร็จ พอเห็นตำรวจมาก็วิ่งหนีไปทางโน้น... กางเกงยังอยู่นี่เลย"

สารวัตรแม็คไคล กับจ่าแอนดรูว์วิ่งตามไป เสียงหญิงสาวหวีดร้องบอกทิศทางการหนี คนร้ายไม่นุ่งกางเกง วิ่งหนีโทงๆ ไปตามถนน

"ทางโน้น ไปทางเคนซิงตัน"

"อย่าให้หลุดเข้าไปในปาร์กได้นะ" สารวัตรแม็คไคลตะโกนกำชับ เพราะจ่าหนุ่มกว่า วิ่งตามไปติดๆ เห็นคนร้ายวิ่งตูดขาวหายเข้าไปในปาร์ก

"ตายโหง ชั้นว่าแล้ว"

วิ่งตามเข้าไปในสวนสาธารณะ พอผ่านพุ่มไม้เข้าไป เจอผู้คนหญิงชายแก้ผ้าอาบแดดยี่สิบสามสิบคน บ้างกำลังถอดเสื้อ ถอดกางเกง

สารวัตรเหงื่อแตก กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ เขาแน่ใจว่าเจ้าฆาตกรต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในหมู่คนอาบแดดพวกนั้น

"ตามมาจ่าแอนดรูว์ ยังไงฉันต้องจับมันให้ได้" เขาสาวเท้าเข้าไปพร้อมลูกน้องคนสนิท ด้วยสายตาดูหมิ่นหลายคู่ จากพวกที่แก้ผ้าอาบแดดกันอยู่ สาววัตรแม็คไคลจึงต้องตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว แก้ผ้าทันที

สารวัตรสก็อตแลนด์ยาร์ด เดินอย่างสง่าผ่าเผย แก้ผ้าโทงๆ ไปกับจ่าแอนดรูว์ ในมือของเขาถือรูปคนร้าย

"จ่าแอนดรูว์ ฉันเห็นนายตอนนี้แล้วรู้สึกภูมิใจตัวเองขึ้นเป็นกอง" สารวัตรยิ้มกระหยิ่ม แหย่ลูกน้องพลางเดินสูบกล้องยา

"คนลิเวอร์พูลย่อมถ่อมตนเป็นนิสัยอยู่แล้วครับสารวัตร" จ่าแอนดรูว์แก้ตัว แต่ก็อดก้มลงมองตัวเองไม่ได้

สารวัตรแม็คไคลและลูกน้อง แยกย้ายกันสำรวจตูดทุกคนในสวนสาธารณะแห่งนั้น เพื่อค้นหา "ฆาตกร" เจ้าของตูดที่มีปานแก้มก้นขวา มันซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มคนเหล่านี้แน่นอน

"เฮ้ย ดูอะไรวะ"

"นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ขอดูตูดแป๊บเดียว... ขอบคุณ" สารวัตรยกตูดคนเหล่านั้นดู คนแล้วคนเล่า ก็หารอยพิรุธไม่เจอ

"ว้าย... คนผีทะเล ดูอะไร"

"ขอโทษครับ ขอโทษ" สารวัตรแม็คไคลเผลอไปดูก้นผู้หญิง

แล้วจ่าแอนดรูว์ก็วิ่งเลิกลั่กมาหา

"แดดร่มแล้วครับสารวัตร" จ่าแอนดรูว์กระซิบกระซาบ

ใช่แล้ว หากแดดร่มเมื่อไหร่ ผู้คนเหล่านี้จะนุ่งผ้า เลิกอาบแดด กลับไปทำงาน นั่นย่อมหมายความว่า ฆาตกรที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่คนเหล่านี้ ก็จะปรากฏตัวขึ้น

"เพราะมันไม่มีกางเกง" สารวัตรสูบกล้องยาเส้น ตาเป็นประกาย

แล้วแดดก็ร่มจริงๆ ผู้คนเริ่มทยอยกันนุ่งผ้า เพราะเริ่มหนาวจนขนลุก

"หยุดนะ ยอมให้จับเสียดีๆ" จ่าแอนดรูว์และสารวัตร ตรงเข้ากอดปล้ำชายคนหนึ่งที่พยายามวิ่งหนี มันคือฆาตกรที่ไม่มีกางเกงนุ่งนั่นเอง

และแล้ว สารวัตรจากหน่วยสก็อตแลนด์ยาร์ด ก็ปิดคดีฆาตกรโหดรายนี้ลงได้
นำความสงบสุขมาสู่ประชาชนอีกครั้งหนึ่ง

สารวัตรแม็คไคล จงดำรงความดีของท่าน เพื่อพิทักษ์ประชาชน เยี่ยงผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ที่ดีต่อไปด้วยเถิด


^ กลับด้านบน ^


อย่าปล่อยให้กาลเวลา
ผ่านผันไปโดยเปล่าดาย
สายน้ำไหล
เข็มนาฬิกาหมุน
ยากจะฉุดรั้ง
อย่าปล่อยให้กาลเวลา
ผ่านพ้นไปจนสายเกินการ
เมื่อของที่เธอจำนำไว้หลุดไป
น้ำตาแม้รินไหลจนท่วมหน้า
ก็ไม่อาจได้นาฬิกาคืนมา

เฉวงชัย