นายหอยลูกศิษย์ เข้ามากระแอมกระไอ โค้งสองที

"กราบเรียนท่านแม่บ้านที่เคารพ"

แล้วปีนขึ้นไปบนที่นั่งแบบที่กรรมการเทนนิสใช้นั่ง แล้วอ่านอักษร

"ให้อุ่นปลาทูก่อนเอาออกจากเข่ง แล้วโรยด้วยเกลือสินเธาว์ ขณะเดียวกันให้เอาผักชีมาตีปลาทูแล้วบอกว่า..." กุ๊กต้นปีนตามขึ้นไปเขกกบาลสามสี่ที นายหอยร้องไห้จ้า

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว ให้อ่านรายการเครื่องปรุงก่อน คุณแม่บ้านได้จ่ายตลาดถูก"

"ครับอาจารย์.... เครื่องปรุง ปลาทูสองถึงสามเข่ง หมูสองกิโล ผักกะเฉด หอยแมลงภู่สามโล ไก่อ้วนลงพุงใจดีหนึ่งตัว หมูป่าขนจักแร้รำไรหนึ่งตัว..."

คุณหอยอ่านเครื่องปรุงไป กุ๊กต้นก็เริ่มปรุงอาหารไปพลาง

"ทำไมไก่ต้องใจดีด้วยล่ะจ๊ะ" แม่บ้านถาม

"ถ้าดุเนื้อจะเหนียวครับ" หอยตอบแล้วอ่านอักษรต่อ

"วิธีทำ ให้อุ่นปลาทูก่อน แล้วค่อยเอาผักมาตีปลาทู แล้วพูดกับปลาทูว่า ทีหลังอย่ามาสาย เอาปลาทูไปยืนคาบไม้บรรทัด วิ่งรองเสาธงชาติ เสร็จแล้วเอาเข้าเตาไมโครเวฟ ระหว่างนั้นเอาหมูป่ามานั่งเก้าอี้ไฟฟ้า..."

"แหมช้าๆ สิจ๊ะพ่อคุณ จะควบไปไหน จดไม่ทันเลย"

"ไม่ต้องจดครับ เดี๋ยวเราถ่ายเอกสารแจก พร้อมไหปลาร้า" หอยทำหน้าไม่ต้องเป็นห่วง (ใบหน้าไม่ต้องเป็นห่วงนี้ เป็นใบหน้าของลูกน้อง ใช้ตีหน้าเวลาเจ้านายสั่งงาน ซึ่งหอยมีใบหน้าโอบอ้อม และดูไม่ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว จึงไม่ต้องทำหน้าไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก)

"ไหปลาร้า" แม่บ้านงง

"อ๋อ ไหปลาร้าทองฮ่ะ ของที่ระลึกสวยหรู นิยมให้กันในระดับเอกอัครราชฑูต"

"แล้วเอาโรงเรียนไหนดี" แม่บ้านคนหนึ่งอยู่ๆ ก็ถามอะไรขึ้นมา ไม่มีปี่ขลุ่ย

ลูกสมุนสองคนช่วยกันงับปาก จนขากรรไกรเข้าที่ ฝ่ายกุ๊กต้นนั้น ศิษย์หอยก็เยียวยาจนฟื้นคืนชีพขึ้นมาตาเขียว วิ่งเข้าไปหากุ๊กสมควรคู่อริ แล้วแกล้งหลอกให้ดูเพดาน ศิษย์หอยก็ลากไอ้ที่นั่งตัดสินเทนนิสมาใกล้ๆ แล้วปีนขึ้นไปรอเตะกระโดดคาง

"ดูโน่น.... นก"

กุ๊กสมควรรู้ทัน แกล้งเงยหน้ามองตาม พอหอยเตะ กุ๊กสมควรก็หลบ หอยเลยเตะเอากระโดงคางกุ๊กต้น ลงไปดิ้นเป็นปลาช่อน

"ฮะ ๆๆๆ ฮู ๆๆๆ .... ลูกไม้เก่า" กุ๊กสมควรว่าแล้ว ก็ปีนขึ้นไปเตะปลายคางศิษย์หอย

แม่บ้านทนเห็นเหตุการณ์เกิดขึ้นเช่นนี้ไม่ได้ จึงช่วยกันต่อรอง เงินเดิมพันสูงถึงห้าพันแล้ว

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเรียกตำรวจมาจับสองคนไปแล้ว

"หน้าอย่างแกนะเหรอ ทำบะหมี่แห้งให้อร่อยได้ก็บุญแล้ว"

"ไอ้หอย เร็ว" กุ๊กต้นให้ศิษย์หอยด่า

"คือแบบว่า หน้าอย่างแก... อะไรดีวะ" ศิษย์หอยเริ่มไม่ถูก เพราะหิว "...เอ้อ หน้าอย่างแก ทำได้แต่เนื้อกวางตุ้ง"

"...โธ่ ไอ้บ้า ไปชมมันทำไม เนื้อกวางตุ้งทำยากจะตายโหง มานี่ข้าเอง... ไอ้กุ๊กเปรต ตัวสูงยังกะเปรต"

"ไอ้เตี้ยบูลด็อก หน้าอย่างแกนะเหรอจะชวนชิม ลิ้นตะเข้อย่างแก ชิมได้ก็แค่ปลาทูกระป๋อง"

"ไอ้ผัดไทยหมาไม่กิน"

"ไอ้ลาดหน้าไม่ใส่เส้น... ไม่ดี ไอ้ปลาทูลืมเข่ง"

คืนนี้ห้องขัง สน.เขตนั้น มีรายการอาหารหลายอย่าง ที่ร้อยเวรจดไว้ให้เมียทำให้กิน

หยิบดาวบนฟ้า	ไขว่คว้ารุ้งสวย
แต่งเติมอีกด้วย	เมฆน้อยมากมาย
ถักเป็นสายสร้อย	เรียงร้อยไว้ให้
น้องน้อยพี่ได้	เก็บไปเชยชม
ขอเอาแผ่นฟ้า	มาแทนผ้าห่ม
อีกทั้งเสียงลม	ต่างเสียงดนตรี
ถึงนอนกลางดิน	ข้าวกินไม่มี
รอดตายมานี่	โชคดีแค่ไหน
พ่อแม่ของเรา	สงครามเอาไป
นอนเถิด... อย่าร้องไห้	เหลือพี่อีกคน

'BLUE'