|
|
ฉบับที่
38 พฤษภาคม 2533 "เรื่องสั้น" บัวไร
|
 |
|
"พนักงานโทรศัพท์ ก็คือ พนักงานตัวเล็กๆ ที่จะคอยประจำอยู่ตามโทรศัพท์ทั่วไป โทรศัพท์เครื่องนึงจะมีพนักงานได้หนึ่งตัว... ชุดทำงานของพวกเขาจะคล้ายๆ กับของบุรุษไปรษณีย์ แต่จะมีกระดุมน้อยกว่า และที่หน้าท้อง จะมีกระเป๋าใบใหญ่ ใหญ่มากพอที่จะใส่คำพูดได้หลายๆๆๆๆ คำ แขนขาพนักงานโทรศัพท์ทุกตัว จะยืดหรือหดได้ตามต้องการ ยืดยาวๆ ก็เพื่อต้องการไปทีละยาวๆ หดสั้นก็เพื่อต้องการไปทีละสั้นๆ แต่ที่สำคัญ พวกเขาทุกตัวต่างก็วิ่งเร็ว... เร็วจี๋เชียวแหละ"
เสียงหัวเราะและท่าทางเก้งก้างของชายชรา ช่วยดึงยิ้มเด็กน้อยขึ้นมาอีกครั้ง "งั้นคืนนี้อมยิ้มจะโทรหาทั้งคุณพ่อคุณแม่เลย... อมยิ้มขอยืมโทรศัพท์คุณปู่หน่อยนะคะ" หนูน้อยในชุดนอน กอดประคองโทรศัพท์พลาสติก วิ่งขึ้นบันไดไปอย่างร่าเริง และมีความหวัง เป็นภาพเก่าชินๆ ตา ตลอดระยะเวลาที่ชายชราทำงานที่โรงเรียนแห่งนี้ เด็กตัวเล็กๆ กี่คนต่อกี่คน ที่พ่อแม่แยกทางกัน แล้วปล่อยเด็กไว้กับโรงเรียนประจำ ผลัดกันมารับคนละอาทิตย์ ไม่อยากโทษว่าใครผิด แต่อดสงสารไม่ได้ ทุกครั้งที่เห็นเด็กๆ นั่งกอดเข่าพิงต้นไม้ข้างประตูทางเข้า ทุกเย็นเลิกเรียน หนูน้อยเอ๋ย... หนูเล็กเกินกว่าจะรู้จักว่านี่.. คือ... ความเหงา ชายชราโยนตุ๊กตาราคาแพงที่ได้รับจากคนขับรถเมื่อบ่าย ทิ้งลงถังขยะไป เพราะหมั่นไส้กับข้อความบนการ์ดเล็กๆ ใบนั้น
เช้านี้ถ้าจะเงียบเหงาเพราะเด็กๆ กลับบ้านกันหมด ชายชราก็ยินดี
ผ้าผืนดำ ถูกจุ่มเขย่าน้ำในถังอย่างชำนาญ
ชายชราหยุดงานมองดูชายหญิงกอดเอวกันลงมาจากรถ
จะกอดซะอย่างเหงื่อคุณปู่ไม่เหม็นหรอก.... "คุณปู่คงไม่เหงานะคะ" สองมือกร้านเช็ดเสื้อไปมาจนแน่ใจ จึงค่อยจับลูบแก้มใสใบคุ้นคู่นั้นอีกครั้ง ไม่มีคำพูด มีแต่สายตาและรอยยิ้ม "โทรไปหาอมยิ้มบ้างนะคะ... อมยิ้มชอบฟังนิทานของคุณปู่..." ....................................................................... เช้านี้ ถ้าจะเหงียบเหงาไปบ้าง เพราะเด็กๆ กลับกันหมด เขาก็ยินดี โทรศัพท์สีแดงสด ถูกบรรจงใส่คืนกล่องเก่าใบเดิม "ยังเก่งเหมือนเดิมนะเอ็ง" ชายชรายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดคราบน้ำใสๆ ที่ขอบตา "กริ๊ง... กริ๊ง... จิ๊บ... จ๊อย..." |
|
