|
|
ฉบับที่
17 มิถุนายน 2531 "อันมันสมองเราก็เท่านี้" พนมทวนเล็ก ศิษย์
ทวพ.
|
 |
|
โลกย่างทศวรรษ 90 โลกของการสื่อสารมวลชนด้านต่างๆ ได้พัฒนาไปไกลลิบ ข้อมูลแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือได้อ้างว่า นายไมเคิล เจ. ฟรีแมน ประธานบริษัท เอซีทีวี กำลังพัฒนาเครื่องรับโทรทัศน์ระบบใหม่ ที่เรียกว่าอินเตอร์แอคทีฟ ทีวีโดยระบบนี้ผู้ชมจะสามารถใช้รีโมท คอนโทรล เปลี่ยนแปลงภาพบนจอโทรทัศน์ได้ตามต้องการ เช่น เปลี่ยนมุมกล้อง แก้ไขพล๊อตเรื่องเสียใหม่ การเลือกบทเรียน เลือกโปรแกรมการออกกำลังกาย ที่เหมาะสมกับเพศและวัย ซึ่งคาดว่าภายใน 1-2 ปีข้างหน้า อภิมหาเศรษฐีของไทยคนใดคนหนึ่ง หรือหลายคน คงมีโอกาสหาทีวีระบบนี้ไว้ให้ภรรยาน้อยได้ใช้ (แม้ว่าการแก้พล๊อตเรื่องใหม่ เป็นสิ่งที่โอเว่อร์สิ้นดีในความคิดของข้าพเจ้าก็ตาม) ในด้านธุรกิจภาพยนตร์ในบ้านเราที่เห็นเคลื่อนไหวกันอย่างเด่นชัด เป็นเรื่องของโรงฉายภาพยนตร์ โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ๆ อย่างกรุงเทพฯ นั่นหมายถึงการกำเนิดของ 'มินิเธียเตอร์' สาเหตุคงเนื่องมาจากการเจริญงอกงามของศูนย์การค้า และการแข่งขันให้บริการแบบ 'โคตรครบวงจร' อย่างไรก็ดี การมองเห็นสื่อสารมวลชนแขนงอื่นๆ เขาไปกันฉิวแบบขี่เมฆวิเศษ 16 วาล์วของโงกุลใน 'ดรากอลบอล' ก็ยิ่งทำให้เราต้องมองหาการเติบโตในโลกของหนังสือ โดยเฉพาะ 'นิตยสาร' ด็อกเตอร์นะยะที่เรารู้จักกันดีท่านนั้น ได้วิเคราะห์ไว้น่าฟัง ในหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจฉบับหนึ่งว่า แนวโน้มของตลาดนิตยสารเมืองไทย จะมุ่งเจาะเฉพาะกลุ่มมากขึ้น ตัวท่านเองก็ออกหนังสือชื่อ 'กอสซิพ' ป่านฉะนี้ไม่รู้เป็นตายร้ายดีประการใด (หนังสือ) ข้าพเจ้าเองก็อยากลองทำนิตยสารหรือหนังสือ ที่เน้น 'เฉพาะ' เฉพาะกลุ่มจริงๆ เข้าให้แล้ว แต่ตอนนี้ขออุบไว้ก่อนนะ ตลาดนิตยสารบ้านเรา ในปัจจุบัน ก็แบ่งประเภท แบ่งกลุ่มกันอยู่หรอก อย่างหนังสือพระ กีฬา วัยรุ่น ผู้หญิงทำงาน แม่บ้าน ท่องเที่ยว-ตกปลา อะไรแบบนี้ แต่ถ้าเทียบกับหนังสือฝรั่งแล้ว-ยังสู้บ่ได้ กล่าวเฉพาะหนังสือของฝรั่งเมืองนอกเมืองนานั้น ด้วยความรู้เล็กๆ ที่เกิดจากการประสบพบหน้า เล่นหูเล่นตาระหว่างข้าพเจ้ากับหนังสือนอก ตามแผงแถวสวนจตุจักรและที่อื่นๆ เป็นว่าเล่น (เอ๊ะยังไง) ก็ให้รู้สึกว่าหนังสือฝรั่ง อย่างอเมริกา หรืออังกฤษ นี่ไม่ว่ารายเดือน รายปักษ์ เขาแยกแยะเป็นหนังสือเฉพาะกลุ่มผู้อ่าน เป็นประเภทๆ ไปอย่างน่าอัศจรรย์เหลือหลาย เหตุหนี่งคงเนื่องมาจาก คนรู้ภาษาอังกฤษ มีอยู่มากมายนั่นเอง |
|
นอกจากนั้นก็ยังมีนิตยสารรายเดือน รายปักษ์ ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกรายเดือน รายปักษ์ได้ อย่างนิตยสาร เหรียญสกุลต่างๆ, ละครสัตว์, นิตยสารเกี่ยวกับสุนัข, แมว, นก ไปจนถึงอาวุธสงครามมีหมด ที่ตลกบ้าบอเลยก็มีอยู่หลายฉบับ นิตยสารแบบ 'วัยหวาน' ของบ้านเรานั้น ของอเมริกาก็มีอยู่นับสิบๆ หัว รูปแบบการจัดหน้าและภาพประกอบซึ่งเป็นดาราขวัญใจวัยรุ่นทั้งหลาย ช่วยรับประกันว่า วัยรุ่นอเมริกาก็หวานแหววเป็น เอาล่ะ เราคงมาไกลพอจะเริ่มต้นทำนิตยสารเฉพาะกลุ่ม
(หรืออาจใช้ 'เฉพาะการ' ) ในอุดมคติ ซึ่งทุกคนต้องเรียกหาได้แล้ว
เป็นนิตยสารที่ใช้
'อ่านในห้องน้ำ' |
 |
| หนังสืออ่านในห้องน้ำ |  |
|
ด้วยการเข้าห้องน้ำหรือส้วมเป็นเวลานานๆ แม้ไม่เป็นสิ่งน่าเบื่อ แต่คนเราก็ควรสร้างสรรค์ประโยชน์จากการนี้ได้บ้าง คนบางคน จึงฆ่าเวลาที่เสียไป บนชักโครกหรือคอห่าน ด้วยการแต่งเพลง ถักโครเชท์ หรืออาจเล่นหมากรุก อ้าวมีนะ ถ้าข้าพเจ้าจำไม่ผิด อย่างน้อยตัวเอกเรื่อง 'แนวรบด้านตะวันตกเหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง' ก็กลุ่มหนึ่งล่ะ ที่ล้อมวงเล่นเกมอะไรสักอย่างขณะถ่ายทุกข์ อย่างไรก็ดี จากการสำรวจพบว่า คนส่วนใหญ่ชอบอ่านหนังสือในเวลาดังกล่าว มากกว่าทำอะไรอื่น "หนังสือ" ที่พกพาเข้าหาไปก็หาใช่เอนไซโคพีเดียหรือบทสวด 7 ตำนานไม่ หากเป็นหนังสือใกล้มืออย่างหนังสือพิมพ์ หรือพ็อกเก็ตบุ๊ค แล้วเราจะไม่มาทำหนังสือให้เหมาะแก่การอ่านในห้องน้ำโดยเฉพาะหรือ ในขั้นแรก เรามาตั้งชื่อหนังสือกัน อาจใช้ว่า 'สุขา' ไม่ดีนะ, 'คู่ทุกข์ คู่ถ่าย' ก็ไม่ดี ฟังคล้ายคู่สร้าง คู่สม, 'โลกใบเล็ก' 'โลกห้องน้ำ' อะไรดี รูปแบบหนังสือ รูปเล่ม
เนื้อหา โดยรวมแล้วเป็นเรื่องเบาๆ ไม่ซีเรียส อย่างเนื้อหาใน 'ไปยาลใหญ่' นี่ก็พอได้ แต่ที่สำคัญคือทุกเรื่องต้องสั้น อย่างยาวที่สุดไม่ควรเกิน 3 หน้า และห้ามมีการอ่านต่อฉบับหน้า เพราะผู้อ่านจะได้ไม่ต้องเกิดการค้างคา ภาษาต้องไม่เยิ่นเย้อ พรรณนาโอ้เอ้ ชมนกชมไม้แบบผู้เขียน เนื้อหาภายในเล่มพอสรุปได้ดังนี้
บางเล่มอาจมีมุขพิเศษแถมไว้ล้อเล่นกับญาติๆ หรือเพื่อนฝูงได้ เช่นอย่างนี้
เรื่องทั้งหมดก็จบลงเพียงเท่านี้ ว่าแต่สำนักพิมพ์ไหนจะรับพิมพ์เอ่ย...
|
|
