ไ ป ย า ล ใ ห ญ่

ก่อนหน้านี้ ประภาสเคยเปิดคอลัมน์ คุยกับประภาส ไปแล้ว จนผมนึกอิจฉาว่า เอ๊ะ ทำไม ไม่มีใครอยากคุยกับปินดาเลยเหรอ เมื่อถึงโอกาสครบรอบปีอย่างนี้ ผมเลยถือโอกาสขอนายจุ้ย เปิดคอลัมน์ คุยกับปินดา เฉพาะเล่มนี้ และให้ช่วยป่าวประกาศให้คนที่มีปัญหาต่างๆ เขียนมาคุยกันได้ ก็ปรากฏว่า มีคนเขียนมาพอสมควร แต่ส่วนใหญ่ ผมกลับมีปัญหากับการตอบเสียเอง ยังไงเหรอ ก็ลองอ่านเอาเองแล้วกัน นี่พยายามตอบแล้วนะครับ โปรดเข้าใจ

ถาม	สามีดิฉันเป็นคนแปลกค่ะ ชอบจับผิดอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะเรื่องไหนๆ เป็นต้องจับผิดทุกที จนคนที่ถูกเค้าจับมาเป็นผู้ต้องหา จะฟ้องร้องก็หลายทีแล้ว ผู้บังคับบัญชา ก็ตำหนิอยู่บ่อยๆ เรื่องจับคนผิดตัวนี่ เฮ้อ... ทำไงดีคะ เกิดมาเป็นเมียตำรวจนี่
ตอบ	อย่าว่าแต่จับผิดเลยครับ... ผมเองก็เกือบตอบผิดเหมือนกัน นึกว่า... ช่างมันเถอะ ปัญหาของคุณ เห็นว่ามีอยู่ทางเดียวครับ คือต้องเปลี่ยน ถ้าไม่เปลี่ยนอาชีพสามีคุณ ก็ต้องเปลี่ยนผู้บังคับบัญชาสามีคุณ ไม่คุณก็เปลี่ยนสามี
ถาม	คุณยายเป็นผู้หญิงที่ชอบฟังนิยายวิทยุมาก และจะฟังอย่างดังๆ ลั่นบ้าน จนพ่อทนไม่ไหว ต้องทะเลาะกับคุณยายบ่อยๆ หนสุดท้าย พ่อบอกว่า ถ้าไม่ฟังเบาๆ จะเอาวิทยุไปทิ้ง เท่านั้นแหละ คุณยายโมโห ถึงกับกลืนวิทยุของแกเข้าไปเลย ตอนที่กลืนวิทยุ ถึงช่วงเล่าความเดิมตอนที่แล้วอยู่พอดี เราเลยได้ฟังตอนต่อไปจากท้องคุณยาย เสียรสชาติไปเยอะ แต่นั่นไม่เป็นปัญหานัก ปัญหาอยู่ที่ว่า ไม่รู้จะเปลี่ยนสถานียังไงคะ
ตอบ	ปัญหาที่หนักกว่านั้นคือ ว่าแต่คุณคิดจะเปลี่ยนเทปบ้างหรือเปล่า
ถาม	ตอนกลางวัน ยุงหายไปไหน แล้วตอนกลางคืน แมลงวันหายไปไหน
ตอบ	ตอนกลางวัน ยุงนอนหลับ พอตกกลางคืน พวกแมลงวันก็นัดกันไปสีลม ไม่ก็นาซ่า กัน
ถาม	ภรรยาของผม เธอเป็นลูกทหาร เธอถึงออกจะมีระเบียบวินัยตามวิสัยทหารไม่น้อย นับแต่เธอจะตื่นตรงเวลาทุกวัน จัดที่นอนข้างตัวเองให้เรียบตึง ลงมาทำอาหารเช้าให้ทันเวลา ด้วยรสชาติที่ไม่อร่อยเหมือนกันทุกวัน จากนั้นจะเป่าแตร ปลุกทุกคนในบ้านให้รีบตื่น เพื่อที่จะอาบน้ำอาบท่า แล้วลงไปรับอาหารเช้า ฟังดูไม่น่ามีปัญหาเท่าไหร่ใช่ไหมครับ แต่คุณรู้ไหม ว่าบ้านเราทานอาหารเช้ากันที่ไหน ไม่ใช่ที่โต๊ะกินข้าว ไม่ใช่ในครัว หรือบนรถระหว่างไปทำงาน แต่เป็นในสนามเพลาะหน้าบ้าน ที่มีกระสอบทรายเป็นบังเกอร์เสร็จสรรพ ผมจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี
ตอบ	หนีทหารเลยครับ
ถาม	ใครๆ ก็ว่าดิฉันเป็นคนขี้อาย แค่นจะพูดอะไรกับใครก็ยังไม่กล้าพูดเสียงดัง ใครไม่รู้จักมาพูดด้วย ก็จะหลบตา บิดไปบิดมาอยู่นั่นแหละ แต่หารู้ไม่ว่า จริงๆ แล้วดิฉันน่ะ ใจสู้ชูสองนิ้ว ซ่าบะลึมมะกึ้มจนหยดสุดท้าย ฟรีสไตล์ทุกรูปแบบ แสบเจ๋งเป้ง เจ๋งซะไม่มีง่ะ คิดว่าดิฉันจะทำยังไงดีคะ ให้คนได้รู้
ตอบ	เอ้อ...อ้า คือ แฮะๆ ไม่รู้สิครับ ตามอารมณ์ไม่ทัน
ถาม	ทำไมผู้ใหญ่ชอบกะเกณฑ์ให้เราเป็นโน่นเป็นนี่คะ ทำไมไม่เข้าใจเด็กๆ อย่างพวกเราบ้าง หนูโดนตีแทบตาย กะอีแค่บอกว่า โตขึ้นหนูจะเป็นควาย ทำไมล่ะคะ
ตอบ	อ้า... น้าคิดว่า พ่อแม่หนูคงกลัวว่า หนูจะหางานทำลำบากมั้งจ้ะ หรือไม่ก็ คงจะใส่ชุดเจ้าสาวไม่สวยแน่ น้าว่านะ
ถาม	ผู้จัดการของดิฉันน่ะค่ะ ทำให้ดิฉันอึดอัดไปหมด แกชอบทำเบาหวานใส่ดิฉัน ไม่ว่าจะอยู่กับแกตามลำพัง หรืออยู่ต่อหน้าคนอื่น แกก็มักจะทำเบาหวานใส่ดิฉันเสมอ จนคนอื่นเก็บเอาไปวิพากษ์วิจารณ์ ดิฉันทำตัวไม่ถูก ทำยังไงจะให้แกเลิกทำเบาหวาน เลิกแต๊ะเอียเล็กๆ น้อยๆ ได้โดยบัวไม่ให้ไปน้ำขุ่นๆ ได้คะ
ตอบ	อ้า ประทานโทษ คุณหมายความถึง ตาหวาน รึเปล่าครับ ถ้าใช่ ก็ง่ายนิดเดียว โดยการไปพูดกับแกตรงๆ แต่ถ้าคุณยืนยันว่า พูดถึงเบาหวานจริงๆ ก็จนใจครับ ตอบไม่ถูกเหมือนกัน ยิ่งเจอแต๊ะเอีย กับบัวอะไรขุ่นๆ เข้าไปอีก ยิ่ง... ว้าว
ถาม	คุณอาคะ ทำไมเวลาถ่ายรูปแล้ว เราต้องยิ้มคะ
ตอบ	ไม่ยิ้มแล้วเดี๋ยวตำรวจจับนะหลาน
ถาม	หนูรู้ความลับอะไรคุณแม่อย่างนึงแล้วค่ะ คุณแม่ห้ามไม่ให้หนูกินโอเลี้ยง บอกแก้มจะดำ แต่หนูเห็นก่อนไปทำงาน คุณพ่อต้องหอมแก้มคุณแม่ทุกวัน หนูรู้แล้วล่ะว่า คุณแม่กินอะไรเข้าไป ยัยแจ๋ว คนใช้ขาวอวบคนก่อนแน่เลย หรือคุณอา มีความคิดอะไรที่วิเศษกว่านี้
ตอบ	เอ้อ คุณแม่หอมคุณพ่อกลับรึเปล่าล่ะหนู ถ้าหอม ก็ไม่น่ามองข้าม ตาเชิดคนขับรถนะ
ถาม	แม่ยายผมบอกว่า ผมเป็นลูกเขยที่ไม่จริงใจ ผมขอเถียงหัวชนฝา ผมน่ะเหรอไม่จริงใจ ไม่จริงน่ะ งั้นผมคงไม่หน้าบึ้งใส่แก และเตะสวนเวลาแกด่าผมหรอกน่า จริงใจที่สุดแล้ว
ตอบ	ต๊าย... น่ารักมากกกกกกกกก...
ถาม	ทำไม ไปยาลใหญ่ชอบออกช้าล่ะคะ หงุดหงิดนะ
ตอบ	ฉบับไหนล่ะ ถ้าฉบับก่อนๆ คงเป็นเพราะโลกหมุนเร็วไปเองมั้ง แต่ถ้าฉบับนี้ล่ะก็ เป็นเพราะผมส่งต้นฉบับช้าเองขอรับ