ปินดา โพสยะ กับ อิทธิสุนทร หน้าสถานี

ผมได้มีโอกาสไปเมืองนอกอีกครั้ง คราวนี้ไปประเทศยักษ์ใหญ่ - อเมริกา ประเทศที่พอเอ่ยออกมา ก็เหมือนกับบอกว่าไปพัทยาอย่างนั้น ค่าที่ใครๆ ก็พากันไป

ที่ผมบอกว่าอีกครั้ง ก็เพราะผมเคยไปต่างประเทศมาแล้ว 2 ครั้ง 2 ครา ครั้งแรกไปประเทศญี่ปุ่น ไปเพื่อเที่ยวส่วนตัวจริงๆ ครั้งที่ 2 ไปรัสเซีย ไปเที่ยวด้วยทำงานด้วย คือไปในนามนักเขียน เขาให้ไปเที่ยวแล้วเอาที่เที่ยวน่ะมาเขียนลงหนังสือ ซึ่งผมก็เขียนลงในหนังสือเปรียว เมื่อสัก 5 ปีที่ผ่านมา

ส่วนครั้งนี้ หนักไปทางทำงานกว่าครั้งใดๆ ด้วยว่าไปกับที่บริษัทที่ผมทำงานอยู่ บริษัท เจ เอส แอล ไปเพื่อดูงานการผลิตรายการทีวี และภาพยนตร์ ดูกันตั้งแต่สตูดิโอเล็กๆ ประเภทรับทำเฉพาะเทคนิค ไปจนถึงสตูดิโอใหญ่ๆ อย่าง 'ยูนิเวอร์แซล' ที่ใหญ่จนจัดเป็นทัวร์ภายในได้ ที่นี่ไงครับ ที่สร้างหนังดังๆ มาให้เราชมกัน อย่าง แบ๊ก ทู เดอะ ฟิวเจอร์, จอวส์, ไมอามี่ ไว้ซ์

เรื่องที่เขียนให้อ่านนี้ผ่านมา 2 เดือนแล้ว คือก่อนที่คุณภรณ์ทิพย์จะได้เป็นนางสาวไทยนั่นแหละ อย่าว่าแต่นางงามจักรวาลเลย... ตอนที่ผมไปนั้น คุณภรณ์ทิพย์ไม่อยู่ เธอมาอวดความงามและความฉลาดอยู่เมืองไทย กับการประกวดนางสาวไทย ให้ที่นั่นได้ฮือฮา ตลอดช่วงของการประกวดนั่นเทียว

หนังสือพิมพ์ไทยที่แอล.เอ. ลงข่าวการประกวดอย่างสนุก นับแต่พาดหัวทำนองว่า สาวไทยจากแอล.เอ. มีสิทธิ์ ไปจนถึง สาวไทยจากแอล.เอ. 2 คน โดนเส้น อาจปิ๋ว อะไรอย่างนี้ จนกระทั่ง สาวไทยจากแอล.เอ. 'ภรณ์ทิพย์' คว้าตำแหน่งนาวสาวไทย ให้คนไทยที่นั่นได้ตื่นเต้น ดีใจกันไป 3 วัน จนฝรั่งมองค้อนนั่นเลย

เรื่องผ่านมานานแล้ว....

ผมจึงจะเขียนเรื่องนี้อย่างจะเล่าอะไรที่นึกได้ อย่างจะเล่าอะไรที่รู้สึก มากกว่าจะเป็นสารคดีท่องเที่ยว หรือเรื่องนำเที่ยวน่าอ่านอย่าง 'เที่ยวละไม' นั่น... คงไม่ว่ากัน

นับแต่การเดินทางด้วยเครื่องบินของเกาหลี ที่ไม่น่าสบายเอาเสียเลย อันนี้อาจะเป็นด้วยว่ามันราคาถูกก็ได้ และที่มีคนพูดให้เจ็บใจเล่นก็คือ เครื่องเกาหลีนี่แหละ ที่ตกที่พม่าเร็วๆ นี้ และเครื่องเกาหลีอีกนั่นแหละ ที่โดนรัสเซียยิงเอากระจุยเมื่อปีก่อน ครั้งนี้เลยสงสัยว่า จะเจออะไรดี อาจจะเจอสลัดเวหาให้ได้ตื่นเต้นบ้าง แต่ก็มีพวกเดียวกันบอกอีกนั่นแหละว่า ถ้าสลัดมันเจอเจ้านายผมอย่าง คุณต้น-ลาวัลย์ ชูพินิจ แล้ว คงเลิกปล้นไปเอง ค่าที่จะต้องถูกคุณต้นกล่อมจนเปลี่ยนใจนั่นแหละ

2 ใน 4 คน ที่ออกตังค์ให้ไปเที่ยวครั้งนี้ ขอขอบพระคุณ

แอร์เกาหลีไม่สวย และดูไม่น่ารักอย่างที่แอร์โฮสเตสควรจะเป็นกัน อันนี้ไม่รวมถึงแอร์รัสเซีย ที่คัดเอาแบบรัสเซี๊ย... รัสเซีย คือ ความสวยงามไม่เอา เอาแต่ใช้งานได้ดี เพราะแอร์รัสเซียนั้นตัวใหญ่ บางคนก็อ้วน หน้าก็ดุ แต่คุณเธอจะมีคุณสมบัติในการยกของหนัก ผลักของแข็งได้อย่างคล่องแคล่วและบึกบึน

แอร์เกาหลีจะเป็นแอร์หน้ากลมแบน เหมือนยาซัลฟา แล้วหน้าก็ขาวมันย่องอย่างได้ที่ เหมือนกับเอาโสมไปชโลมไว้อย่างนั้น หนุ่มๆ ที่ไปด้วยกันในคณะบ่นผิดหวัง เพราะต้องเดินทางปะหน้ากันเกือบ 20 ชม. แน่ะ

มีการเปลี่ยนเครื่องที่เกาหลีจุดเดียว ซึ่งนับว่าสะดวกมาก แต่ท่าอากาศยานที่เกาหลีไม่สะดวกเลย ชั้นแต่จะหาอะไรกินก็ไม่มีจะให้กิน ทั้งคอฟฟี่ชอฟล้าสมัย มีคนเสิร์ฟอยู่ 2 คน ไอ้นั่นไม่มีไอ้นี่หมด ไอ้ที่มีก็ไม่อร่อย ดีที่ในคณะมีติดเนื้อทอด หมูแผ่น และข้าวเหนียวไปด้วย เลยได้กินกันหิวกลางคอฟฟี่ชอฟนั่นแหละ

พักอยู่อย่างหงอยๆ ที่เกาหลีเสีย 3 ชม. กว่า จึงขึ้นเครื่องต่อไปอเมริกา โดยมิต้องพักที่ไหนอีก

ระหกระเหินกันมาถึงแดนอเมริกาเอาเมื่อประมาณบ่ายโมง ซึ่งก็ต้องใจหายใจคว่ำ กับการตรวจเช็คคนเข้าเมือง ด้วยว่าคนไทยเรานี่แหละ สร้างชื่อเอาไว้มากเรื่อง มาแล้วไม่กลับ กับเรื่องยาเสพติด เลยลุ้นกันว่ามันจะให้เข้าไม่เข้า โดยเฉพาะตอนตรวจกระเป๋านี่หน้าแตกกันเป็นทิวแถว มันจัดด่านเฉพาะสำหรับ THAILAND ไว้เลย 3 ช่อง ประเทศอื่นไม่ต้องยุ่ง

พี่ไทยจะมาเข้าช่องนี้ แล้วมันก็จะดุ จะซักฟอกเราอย่างกับเราเป็นทาส แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยความทุลักทุเลพอสมควร โดยเฉพาะซองยาหอมเป็นมัด ที่มีคนฝากผมมาให้คนไทยที่นี่ ได้รับความสนใจแกมเพ่งเล็งเป็นพิเศษ บางคนเตรียมอาหารมาฝากคนไทยด้วยกัน ก็จะโดนกักตรงด่านนี้แหละ โดนข้อเสนอที่ว่า ถ้าไม่ทิ้งไว้ตรงนี้ ก็ต้องกินให้หมด และก็มีคนเลือกกินจริงๆ รู้สึกจะเป็นหมูแผ่นรึยังไงเนี่ย... เล่นกับพี่ไทยสิ

ที่แอล.เอ. วันที่ไปถึงเป็นวันอาทิตย์ บ้านเมืองเงียบมากจนน่าสงสัยว่า คนมันไปอยู่ที่ไหนหมด แต่เห็นร้านรวงบ้านช่องร้างๆ นานๆ จะมีคนเดินหรือขับรถผ่านมาสักที ถามได้ความว่า อากาศช่วงนี้ร้อน คนเลยหนีไปอยู่ทะเลกันหมด เดี๋ยวตอนเย็นๆ คอยดูสิ รถจะติดยาวเหยียด

พูดถึงบ้านเมืองที่นี่ออกเป็นทางแนวราบเสียส่วนมาก ตึกก็สองชั้นสามชั้น เรียงเป็นแถว บ้านก็เป็นหลังๆ โดดๆ เรียงกันเป็นระเบียบ จะมีตึกสูงอยู่กลุ่มใหญ่ ตรงกลางเมือง จึงดูโล่งสบาย ไม่แออัด ประกอบกับอากาศตอนที่ไปถึงกำลังดี คือกลางวันไม่ร้อนมาก แล้วตอนกลางคืนก็เย็นนิดๆ พอให้ได้กระชับตัวก็คลายแล้ว คล้ายอากาศที่เชียงใหม่ตอนหน้าหนาว แต่ที่นี่ตอนเย็นลมจะแรง ถึงกับตัวสั่นได้

อีกอย่างหนึ่งของที่ดูมีเสน่ห์คือ ต้นไม้ข้างถนน โดยเฉพาะต้นปาล์มสูงชะลูด ที่ดูจะเป็นสัญลักษณ์ของที่นี่ เวลาแล่นไปตามถนนที่นี่ มีมันขนาบสองข้างแล้วรู้สึกดี บางสายก็เป็นต้นไม้ชนิดพุ่ม แต่จะมีสวน มีสนามหญ้าอยู่ทั่วไป ให้สบายตาสบายใจเสียจริง จนนึกไม่ออกว่า บ้านเราเมืองเรา ทำไมมันไม่ได้อย่างเขานะ กะอีแค่ปลูกต้นไม้ ทำสวนสาธารณะเยอะๆ

ตามป้ายรถเมล์จะเป็นเก้าอี้ยาวทาสีสดใส บางทีก็เขียนโฆษณาต่างๆ เพิ่มความมีชีวิตชีวาให้กับเมืองมากขึ้น มักจะมีฝรั่งสาวๆ มานั่งทำสวนกันให้หนุ่มไทยอย่างเรามองบ่อยๆ

คนไทยที่นี่มีอยู่มากจนเกิดเป็นชุมชนขึ้นมา อย่างร้านอาหารไทยที่นี่มีเยอะมาก เราเองยังกินไม่ครบร้านเลย ที่จำชื่อได้ก็มี เทพรส ทะเลทราย ตาลเดี่ยว ชาญชัย รายนี้มีชื่อฝรั่งว่า SUNSHINE ด้วย แล้วก็โต้รุ่ง และ ฯลฯ ร้านโต้รุ่ง เป็นร้านขายข้าวต้ม เปิดถึงตี 4 ในขณะที่ร้านอาหารฝรั่งปิดไปนานแล้ว เรียกว่าเปิดเพื่อคนไทยโดยเฉพาะจริงๆ ที่ก็เป็นนักกิน กินมันจนโต้รุ่งนั่นเชียว

นอกจากร้านอาหารที่มีอยู่มากแล้ว ยังมีร้านขายหนังสือไทย ที่ไม่ยักมีไปยาลใหญ่ เจ็บใจจริง เทปเพลงไทยก็มีขาย เรียกว่าเมืองไทยยังไง ที่นั่นอย่างนั้น มีซูเปอร์มาเก็ตชื่อว่า บางรัก ขายสินค้าแถบตะวันออก อย่างผัก ผลไม้ ขนม และเครื่องปรุงต่างๆ

อาหารไทยที่นี่มีหลายแบบหลายรส อย่างที่ทำเอาไว้สำหรับขายคนไทยจริงๆ ก็จะมีรสจัด ส่วนร้านที่ขายฝรั่งด้วย รสก็จะอ่อนหน่อย เครื่องปรุงอะไรก็มีพร้อม เพราะอิมปอร์ตเข้ามา มีธุรกิจคนไทยที่นั่นที่ทำการนี้เสียใหญ่โต เป็นตลาดการค้าใหญ่อย่างหนึ่งทีเดียว

ระหว่างเวลาที่อยู่ที่นั่น วันหนึ่งต้องมีอาหารไทยอย่างน้อยหนึ่งมื้อ นอกนั้นก็จะเป็นอาหารจีน ไม่ก็ฟาสท์ฟู๊ดในกรณีเร่งรีบ ที่พอกินมากๆ เข้าก็น่าเบื่อสิ้นดี ปกติผมก็ไม่ใครนิยมอาหารฝรั่งเท่าไรนักอยู่แล้ว พอมาเจอฟาสท์ฟู๊ดเข้าบ่อยๆ ก็เลยหนักลิ้นสักหน่อย นอกจากอาหารไทยแล้ว ที่นั่นก็นิยมอาหารจีนเป็นหลัก แล้วก็มีอาหารเม็กซิกัน สเปน

อาหารไทยนี้แปลกและมีเสน่ห์ มีการปรุงอย่างมีศิลปะ ดัดแปลกโยกย้ายได้ ไม่เหมือนอาหารฝรั่ง ที่มักจะเหมือนกันไปหมด โดยเฉพาะฟาสท์ฟู๊ด อย่าว่าแต่อะไรเลย ที่อเมริกาเองแท้ๆ ยังไม่มีข้าวผัดอเมริกันให้กินเหมือนเมืองไทยเลย

มีก๋วยเตี๋ยวเรืออยู่ร้านหนึ่ง อร่อยมาก และชามใหญ่ผิดคาด เรียกว่า 'ก๋วยเตี๋ยวเรือรบ' จึงจะถูกกว่า กินชามเดียวอิ่มสบาย ผิดกับธรรมชาติการกินก๋วยเตี๋ยวเรือบ้านเรา ที่ต้องกองชามสูงๆ ขึ้นไปนั่นเชียว จึงจะอิ่ม แล้วไม่ใช่โตแต่ชาม ผักคะน้าเค้าก็โตตามชามไปด้วย ลูกชิ้นก็ใช่ ใหญ่ไปตามกัน

คุยไปคุยมายังไม่พ้นเรื่องกินเลย ไว้เล่มหน้า จะขยับเรื่องอื่นให้ฟังต่อ
เจอกันใหม่ครับ