"ต้อย ติ่ง เอ๊ย... เต๊าะ ต้อ... เอ๊ย ไอ้ ไอ้ตุ๊ก" ฉันละเหนื่อยแทนแม่ เวลาเรียกหาฉันทีไร ต้องเรียกไล่ชื่อมาตั้งแต่พี่คนโตทุกที

"จ๋า... อะไรแม่"

"ทำอะไรอยู่ลูก มานวดหลังให้แม่หน่อย โอย... มันปวดเมื่อยไปหมด" ฉันวางมือจากโปรแกรมซ่อมแซมห้องน้ำห้องส้วม ที่ร่างเอาไว้ว่าจะปูกระเบื้อง เอาแบบที่ลื่นยากหน่อย แล้วก็กะว่าจะเปลี่ยนโถส้วมเป็นแบบชักโครก ให้แม่นั่งสบายๆ ด้วย

"ตุ๊กบอกแม่แล้ว ว่าอย่าไปทำ ข้าวของพวกนั้นน่ะ เดี๋ยวพี่ต้อเค้าก็เก็บของเค้าเองแหละ เห็นมั้ย แล้วก็มาบ่นปวดหลังปวดเอว"

"แม่เห็นมันรกๆ ก็อดไม่ได้ ว่าจะทำเล่นๆ นั่นแหละ แต่มันเพลินไปหน่อย... เออๆ ตรงนั้นแหละลูก กดแรงๆ หน่อย... เออ"

ฉันปล่อยให้แม่ "งีบ" ยามบ่ายไปตามสบาย แล้วหลังจากนั้นอีกประมาณชั่วโมงครึ่ง แม่ก็ตื่นขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่า ออกไปตัดเล็มต้นไม้ในสวนหน้าบ้าน พร้อมกับถือโอกาสปะทะสังสรรค์กับคุณน้าข้างบ้าน ซึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้ "อยู่พอดี"

งานอดิเรกอันแสนเพลิดเพลินของแม่ ได้แก่ เก็บกวาดบ้าน ต่อกิ่ง เพาะ ชำต้นไม้ บางครั้งแอบเห็นแม่เพลิดเพลินกับมันเสียจนไม่กล้าห้าม จริงๆ แล้วฉันชอบเห็นแม่เอนหลังอ่านหนังสือสบายๆ มากกว่า แต่แม่ก็ว่าถ้าเอาแต่นั่งๆ นอนๆ เส้นมันตึง ต้อง "ออกสนาม" ยืดเส้นยืดสายบ้าง ฉันจึงไม่ค่อยห่วงว่าแม่จะไม่ได้ออกกำลังกายตามสมควร ห่วงแต่ว่าจะออกมาเกินไปเท่านั้นเอง

พี่ต้อรับหน้าที่ดูแลข้าวปลาอาหารสำหรับคนในบ้าน โดยเฉพาะเมนูอาหารเย็น ของแม่มักจะเป็นประเภทเบาๆ ย่อยง่ายอย่างผักต่างๆ กับน้ำพริกที่ไม่เผ็ดนัก สลับชนิดกันไป แกงเลียงใส่ผักมากๆ ต้มจืด ที่ขาดไม่ได้ คือผลไม้ไว้ให้แม่ "ล้างปาก" หลังอาหารคาว เพราะถ้าเจอแต่อาหารที่ย่อยยากเข้าไป แม่ก็จะเกิดอาการเรอเอิ้กอ้ากให้รำคาญเล่น เนื่องจากก๊าซหรือลมในกระเพาะอาหาร อันเกิดจากท้องขึ้น ท้องเฟ้อ เพราะอาหารไม่ย่อย ต้องพึ่งยาลดกรดให้เอิกเกริกอีก

"ต้อเอ้ย... โทรหากีตาร์กับการ์ตูนหน่อยซิลูก พรุ่งนี้จะมาหายายรึเปล่า" พี่ต้อหันมาสบตากับฉันเป็นเชิงล้อแม่ว่า "นั่นไง... เริ่มก่อม๊อบแล้ว" เพราะรู้ว่าพอโทรหาหลานบ้านนี้เสร็จ ก็ต้องโทรหาอีกหลายบ้าน เพื่อนัดกันมาเที่ยวบ้านคุณยายในวันอาทิตย์ พี่ต้อนั้นชอบทำตัวเป็นผงชูรสนัก คอยเย้าแหย่แม่อยู่เรื่อย จนแม่งอน บางทีก็งอนเล่น แต่บางทีก็งอนจริง (งอนเล่นนั่นแหละแต่นานหน่อย) ต้องง้อกันเสียเหนื่อยไปเลย

"แหม... ให้เค้าไปเที่ยวที่อื่นมั่งเถอะแม่จ๋า มาบ้านคุณยายทุกอาทิตย์ก็เบื่อแย่สิแม่" พี่ต้อเริ่มปฏิบัติการ

"บ๊ะ... ให้มันรู้ไปสิว่ามันเบื่อยาย โทรไปเถอะน่า บอกว่ายายทำสาคูไส้หมูไว้เยอะเลย"

แม่ชอบนัก ถ้าวันหยุดไหนมีหลานๆ มาเยี่ยม บางทีมากันเยอะๆ ก็เห็นบ่นว่าปวดหัว เวียนหัว หนวกหู แต่สีหน้าสีตาเบิกบานจนพี่ต้อจับได้ทุกที

การดูทีวี อ่านหนังสือพิมพ์ นิตยสารต่างๆ ก็เป็นอีกวิธีพักผ่อนหนึ่งของแม่เหมือนกัน เวลาพี่เขยมาเยี่ยม ก็มักจะชวนแม่พูดคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ บ้างก็เป็นข่าวสารบ้านเมืองที่กำลังครึกโครม แม่จึงต้องติดตามดูรายการข่าว เพื่อจะได้เอาไปคุยกับลูกเขย ดูละครเผื่อไปเล่าให้ลูกสะใภ้ฟัง ฉันกับพี่ต้อต่างก็มีนิตยสารเล่มโปรดของตัวเองที่ซื้ออ่านเป็นประจำ และก็ต้องไม่ลืมของแม่ด้วย นอกจากนี้ก็พยายามเลือกหนังสือธรรมะดีๆ ให้แม่ได้ศึกษาและฝึกสมาธิจิตใจให้สงบ อันจะช่วยให้แม่หลับง่ายขึ้น และหงุดหงิดฉุนเฉียวน้อยลงได้อีกทางหนึ่ง

"โอ๊ย... ไอ้คนนี้มันอมอะไรร้องเพลงเนี่ยลูก ลิ้นไก่สั้นก็เป็นนักร้องได้เนอะสมัยนี้" ถึงรายการเพลงหรือมิวสิควิดีโอทีไร เป็นต้องได้ยินคำวิจารณ์จากแม่เสมอ

"เปลี่ยนช่องเถอะลูก อะไรไม่รู้เวียนหัวจะตาย มันถ่ายอะไรส่ายไปส่ายมา แผ่นดินไหวรึไง" ฉันรีบเปลี่ยนช่อง ไม่ใช่แต่เฉพาะสงสารคนแก่หรอก แต่รู้สึกสงสารตัวเองเหมือนกัน

"แม่ อาทิตย์นี้เค้าไม่ว่างกันสักบ้าน สงสัยจะมาไม่ได้" พี่ต้องเดินเข้ามาแถลงข่าวแม่หน้าทีวี

"เหรอ ไม่ว่างก็ไม่ว่าง ไม่เป็นไร งั้นพรุ่งนี้เอาสาคูไปวัดก็แล้วกันนะลูก"

"ถ้าอย่างนั้นก็เลยไปให้หมอคมสันเช็คร่างกายด้วยเลยสิแม่ ให้พี่ต้อเค้าพาไป ไหนๆ ก็จะออกไปอยู่แล้ว"

"แม่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ปวดหลังปวดเอวมันก็เป็นธรรมดาอยู่แล้วละ จะเปลืองเงินเปลืองทองทำมั้ย"

"ไม่เป็นไรก็ตรวจได้แม่ นานๆ หรอกถึงจะตรวจที จะเปลืองอะไรเท่าไหร่เชียว เงินต้อนะ... เหลื๊อใช้จนไม่รู้จะเอาไว้ไหนแล้วเนี่ย" แม่ค้อนให้มุขนี้ ราวกับหมั่นไส้ไม้เบื่อไม้เมาเจ้านี้เสียเต็มประดา

"รวยนักใช่มั้ย งั้นเสร็จจากหาหมอแล้ว แวะสวนจตุจักรหน่อยเป็นไร เดินดูต้นไม้กันหน่อย อ้อ... รู้สึกกุ้งแห้งกับกะปิจะหมดพอดีด้วย"

"ต๊าย... สบายมาก สุดแล้วแต่ฮองเฮาจะบัญชา"

"ทะลึ่งนะแกนี่ แม่ไปนอนแล้ว พรุ่งนี้ตื่นเช้าๆ ล่ะ ถ้าไปไม่ทันพระฉันละก็ แม่จะเอาสาคูยีหัวแก"

ฉันได้ยินเสียงแม่ปลุกพี่ต้อแต่เช้ามืด ขานั้นก็มัวแต่ขี้เซางัวเงียให้แม่ได้บริหารปากแต่เช้า กรรมการห้ามศึกอย่างฉันก็ขี้เกียจทำงานแต่เช้าเสียด้วย จึงเลี่ยงลงมาเตรียมหุงหาอะไรไว้ใส่ท้องให้กองทัพดีกว่า ข้าวต้มกุ้งทรงเครื่องร้อนๆ ใส่ผักชี ต้นหอม คึ่นช่ายเยอะๆ เสิร์ฟพร้อมน้ำเปล่าไม่เย็นจัดแก้วใหญ่ ดูจะเหมาะสำหรับแม่มากที่สุด "ตุ๊ก ไม่ไปด้วยกันเหรอ" พี่ต้อชวนเป็นประโยคคำถาม "ไม่หรอก นัดเพื่อนไว้ สายๆ คงจะมาทำอะไรกินกลางวันที่นี่กันน่ะ" "ตายแน่ วันนี้ไม่มีกรรมการ ชั้นตายแน่" "โอ๊ย ชั้นจะไปทำอะไรแก มีแต่แกนั่นแหละ แว้ดๆ ใส่แม่อยู่เนี่ย" "หยุด!" พี่ต้อชูมือขึ้นเหนือหัว "ขอเวลานอกกินข้าวก่อน"

เพื่อนฝูงกลับกันไปหมดแล้ว แม่กับพี่ต้อยังไม่กลับเสียที ป่านนี้คงเลือกต้นไม้เพลินอยู่ละ ส่วนพี่ต้อคงไม่เพลินเท่าไหร่นักหรอก แต่เราก็มีนโยบายว่า จะดูแลแม่ให้ดีเท่าที่จะทำได้ ตราบใดที่แม่ยังอยู่กับเรา ดีกว่าเมื่อถึงวันที่ไม่สามารถทำอะไรให้แม่ได้อีกต่อไป แล้วมานั่งเสียใจภายหลัง

"ปิ๊น ปิ๊น" สองแม่ลูกกลับมากันแล้ว ต้นไม้เต็มหลังรถ จนฝากระโปรงปิดไม่ลงทีเดียว แม่หน้าตาไม่แจ่มใสเท่าที่ควร เรียกเด็กไปขนของ แล้วเดินเข้าห้องไปทันที ไม่พูดไม่จา พี่ต้อก็หน้าหงิกไม่แพ้กัน

"ทำไมเหรอพี่ต้อ"

"ชั้นไม่ให้ซื้อต้นละมุด ก็แกดูสิตุ๊ก บ้านเรามันมีที่ปลูกเสียที่ไหน แล้วดูที่ซื้อมาซะก่อน 12 ต้นแล้ว ขัดใจหน่อยเดียว งอนไปโน่นเลย"

นึกแล้วเชียว... ลิ้นกับฟันพบกันทีไรก็นกเอี้ยง