กาลครั้งหนึ่งนานมา ครั้งที่สัตว์ทั้งหลายยังอยู่ด้วยกันอย่างปกติสุข ไม่มีใครเหนือกว่าใคร ไม่มีใครที่มีพิษสงร้ายกาจอันใด

จวบจนกระทั่งวันหนึ่ง พญานาคไปกระทำผิดเข้า จึงถูกพระอินทร์ลงโทษให้นำพิษร้ายของตนนั้นมาแจกจ่ายแก่ผู้อื่น เป็นการกระทำผลบุญ

พญานาคเลยป่าวประกาศว่า ถ้าสัตว์ตนใดอยากได้พิษจากตนก็ให้มารับได้ในเช้าวันรุ่งขึ้น ซึ่งก็ได้รับความสนใจจากสัตว์ต่างๆ เป็นอย่างมาก ต่างก็รีบมากันแต่เช้า ใครมาก่อนก็อยู่หัวแถว ที่เหลือก็เข้าคิวต่อกันเป็นแถวยาว ที่เห็นๆ มีตั้งแต่งูเห่า งูพิษนานาชนิด แมงป่อง ผึ้ง ต่อ แตน ตะขาบ และสัตว์อื่นๆ มากมายหลายหมื่นหลายพันตัว ต่างก็อยากจะได้รับพิษจากพญานาคไว้ป้องกันตัว

และในกระบวนสัตว์เหล่านี้มี มดตะนอย รวมอยู่ด้วย แต่ด้วยความที่มันตัวเล็กและบ้านอยู่ไกล เลยมาช้า ซึ่งก็ต้องต่อคิวจนเกือบเป็นตัวสุดท้าย

แถวขยับร่นไปทีละนิดๆ พญานาคก็ทำการแจกจ่ายพิษไปเรื่อยๆ พวกที่อยู่หัวแถวพลอยได้รับพิษเยอะหน่อย เช่น งูเห่า งูพิษ เป็นต้น เจ้ามดตะนอยของเราก็ใจร้อน ชะเง้อมองหัวแถวพร้อมเท้าสะเอวคอยอยู่ตลอดเวลา

จนเวลาล่วงไปครึ่งวันจึงถึงคิวของตัว ซึ่งพิษก็เหลือนิดเดียว และเอวก็พลอยกิ่วเพราะเท้าสะเอวอยู่นาน

มดตะนอยเลยมีพิษน้อยและเอวกิ่ว ฉะนี้