|
รักปอนปอน
|
รักขนาด
1 ปอนด์
|
| ตัวฉัน คนอย่างตัวฉัน
ใครจะมาสนใจ |
ลำตัวของผู้ร้อง มนุษย์อย่างลำตัวของผู้ร้องนั้น
ขอถามว่า ผู้ใดจะมาให้ความสนใจบ้าง |
| คนสวย คนที่ดีพร้อม เขาก็มองข้ามไป |
มนุษย์ผู้หญิงที่สวยงาม
และเพรียบพร้อมด้วยคุณสมบัติ ได้ใช้สายตามองข้ามผู้ร้องไป ก็ทำไม... ก็ผู้ร้องเตี้ย |
| เพราะฉันมัน... (ฟังจากเทปไม่ชัด) |
(ไม่ขอแปล จะทำให้ความหมายของผู้แต่งคลาดเคลื่อน) |
| ไม่เห็นจะมีดีที่ใด |
ตาของผู้ร้องอาจบอด หรือตาไม่ถึง
จึงไม่พบว่ามีดีที่ใด ในประเทศ |
| ชีวิตไปวันๆ ได้แต่ฝันจะมีใครอยู่ข้างเคียง |
ชีวิตประจำวัน ทุกวันไม่เคยทำอะไรนอกจากอยาก |
| ยามเหงา ได้แต่ทนเอา
เราเกิดเป็นผู้ชาย |
อนุมานว่ายามนั้นเป็นยามคนไทย
เพราะว่าคนไทยชอบเหงา และน่าจะเป็นผู้ชาย |
| เจียมไว้ ได้แต่เจียมหัวใจ
ได้แต่คอยสักวัน |
พระไทยในนิกายหินยาน
ถือศีล 220 ข้อ |
| และแล้วมาเจอคน แบบปอนปอนเหมือนกัน
ตัวฉันจึงมีคนรู้ใจ |
(อยู่ในระหว่างปรึกษาผู้รู้) |
| ไปไหนก็ไปกัน ต่างก็รู้ในใจกัน
เรามั่นใจ |
ผู้ร้องไปไหนไม่ทราบ
แต่รู้ว่าไปกัน และผู้ร้องก็รู้ในใจ ของใครสักคนก็ไม่รู้ ทั้งยังมั่นใจอีก |
| เราจะฝ่าฟัน เรารู้เรามีกันและกัน
เราจะแบ่งปัน จะบวกใจให้เป็นหนึ่งเดียว |
มนุษย์สองคนนั้นจะฝ่าฟัน
มนุษย์สองคนนั้นจะรู้กันเองสองคน ว่ามีกันเองสองคน มนุษย์สองคนนั้นจะแบ่งปัน
และที่สุด ก็เรียนคณิตศาสตร์ตก เพราะบวกเลขผิด |
| บางครั้งถ้าหากเจอฝน
เราจะทนด้วยกัน |
ครั้งใดที่ผู้ร้องเจอฝนตก
ผู้ร้องจะวิ่งไปตากฝน |
| ยามหนาว เราเปียกปอนเท่าใด
เดินต่อไปไม่หวั่น |
แม้ว่าตัวผู้ร้องจะหนาว
ขนมปังปอนด์จะเปียก ก็จะตากฝนต่อไป |
| เพราะรู้ว่าเราเป็น แบบปอนปอนเหมือนกัน
|
ด้วยรู้ว่าคนที่ไปด้วย
ขนาด 1 ปอนด์เหมือนกัน |
| มีร่มเพียงคันเดียวก็พอ
|
มีร่มคันเดียว |
| เท่านั้นก็พอใจ หากลมฝนจะแรงไป
เราไม่กลัว |
และหากลมฝนจะแรงไป ผู้ร้องก็ไม่กลัว
/ จะกลัวทำไม ก็หลบเข้าชายคาก็สิ้นเรื่อง |
ฉบับที่
6 เมษายน 2530 "ไปยาลน้อย" พี่ฮึกเหิม
